fío sen fin

Asentar unha entrada de blog no alicerce temático de Casablanca -isto non é un blog de cine, eu non son crítica de cine, Casablanca non é a miña peli favorita, nin sequera a mencionaría entre as 20 primeiras- é como intentar ser orixinal nun exame de 1º de filoloxía respondendo á pregunta: Relación entre Don Quijote e Sancho Panza no Quijote de Cervantes. Camiño por un vieiro tan asendeirado xa, que a nada que teclee atopo moreas de cranios e fragmentos de esquelete dos que se adentraron antes ca min e foron carbonizados polo raio do tópico, ou asolagados polo tsunami do cliché. Non vou intentar dicir nada vello nin nada novo nin sei por qué o fago. Captatio benevolentiae rematada. Poden darme a palmadiña no lombo, admirar a miña humildade de frasco e seguir lendo.

Nalgunha canle de TV que non puiden almacenar na miña memoria, pasan un especial de Casablanca: emiten, durante todo un día -con  presumiblemente a súa noite incorporada- e sen apenas tregua, Casablanca.

Qué vello é o esqueleto de Casablanca. Qué inxenuo no seu enxeño, qué estado de graza alcanzado a través da casualidade e o non ter nin idea [o guion era mutante, os actores nin sabían cómo ía rematar a cousa], unha peli na que os homes resultan admirables pese a seren noxentos [a elástica Bergman ama a Bogart mesmo despois de que este, vello e bébedo tras as marabillosas celosías da iluminación, insinúe que é unha puta], admirables pese a seren algo pedantes [Lazlo no Rick’s dirixindo a Marsellesa nun estado de lamentable admirable patrioterismo con guedella de pelo incluida sobre as denodadas tempas], admirables pese a todo e a todas.

Ilsa abandona a Rick e Rick abandona a Ilsa -iso si, heroicamente, por ideais mesturados e non batidos con remois de amor-. A música catartiza a todos [o pobre Sam escravizado cruelmente a tocar unha e outra vez esa peza que trata en van de non lembrar; o himno francés superponse melódicamente ao himno alemán e os alemáns, nun acto coral por completo inverosímil nuns soldados borrachos, deixan voluntariamente de cantar, entre acenos de derrota. A ver qué sorchos desafinando con insensata alegría están dispostos a iso: a recoñecer que a súa canción é máis fea e se escoita menos…].

O ambiente de toda a película vaporiza a maxia do inverosímil e, por un milagre, acabamos por crer.

caendo no rancio mitismo

Quedeime vendo Casablanca por idiotésima vez. Enfeitízame cómo, sen pretender enfeitizarnos, lógrao xeración tras xeración. Non é nin de lonxe a miña peli preferida, pero por algunha razón quedei: por ver de novo esa trama trapecio suspendida no aire, contorsionismos e revólveres inesperados sempre á altura do intestino [moda da época], diálogos de lanzadores de coitelos, acrobacias sen rede sobre cousas non ditas, fenomenais mulleres barbudas a guisa de secundarios. O maior espectáculo do mundo envellecendo como pode.

E, basta xa de condescendencias, facéndoo con dignidade.

O enigma de Casablanca reside nos trasvases de información: todos saben un pouco menos do que quererían e chúfanse de saber un pouco máis:

O gordo sabe que os salvoconductos.
O francés augado tamén sabe que os salvoconductos.
O nazi-como-non-podía-ser-doutra-maneira-malvado [gran precedente do Hans Landa dos basterds, en especial na escena na que come caviar] sabe que Lazlo.
Sam sabe que Rick.
Lazlo sabe que Rick e Ilsa.
Ilsa sabe que Ilsa.
Chegados  a un momento da metraxe, un dos empregados de Rick confésalle: E logo vou a unha reunión a… e Rick córtao: Non quero sabelo. É evidente: sabe.
O francés quere tirarse a unha moza búlgara recén casada: ela está disposta a semellante suplicio [para variar, o tipo é feo e anano]  se con iso logra un puto visado. En ningún momento do film se di iso ás claras, pero déixase insinuar. Sábese.

Por abreviar, todo Casablanca é unha xigantesca insinuación entre penumbras xeométricas. Ao igual que acontece con outra peli similar en culto e en carecer de sentido e trama claros [Blade runner], todo ese fume, todas esas vacilacións e inseguridades traducidas para a grande pantalla en insinuacións e suspenses e elipses conférenlle a dose de misterio precisa para telas trocado en grandes.

Esa contractura constante entre o que se di e o que se quere dicir no envés suliña unha das moitas proezas de Casablanca. No seu cuarto de hotel, Lazlo pregúntalle a Ilsa: Cando estiven preso no campo de concentración, sentías moi soa en París? No subtexto: Liaches con ese Rick?; Ilsa a Sam na escea mítica:  Tócaa para min, Sam/ Dime ónde está Rick, Sam, atraéo coa túa voz de serea negra;  Este é o principio dunha fermosa amizade/ Somos igual de cabróns, pero imos ser uns patriotas de carallo a partir de que rematen os títulos de crédito.

Boa parte das tramas memorables que, precisamente por iso, lembro, xogan cunha insinuación máis ou menos torpe de algo: Pedro Páramo e a morte, Godot e o sinsentido da espera, Os fermosos anos do castigo e o terrible de Frèdèrique. O que me leva a concluir que ao cerebro humano, ao meu sen ir máis lonxe, gústalle ser insinuado, disfruta cun pe no gume da malinterpretación, da vacilación, da posibilidade.

Da posibilidade de que?

Quizais da de ter sido outra cousa.

12 thoughts on “fío sen fin

  1. Casablanca é coma un pracer culpábel, a min pásame; porque en mirándoa aínda esquece un os subtextos, as frases de guión, en plan “son os canós ou son os latexos do meu corazón..?”, e volves cair nesa atmosfera de tempo encapsulado do café, e acreditar no rosto icónico da Bergman. Tou moi dacordo con iso que dis, a contractura entre o que se di e o que se quere dicir. E o misterio. E aínda por riba como é un pracer culpábel, presta máis cair nel así que eu tamén mirei a peli😉, “por idiotésima vez”

  2. Si, xusto, o pracer culpable… qué bo! :] Habería que analisar por que vivimos unha época en que caer no obvio -que nos preste unha boa peli- sentímolo como un pecado contra a orixinalidade esperada. O pecado orixinal da nosa época cristalizou en non ser orixinais nin cando pecamos.

    Grazas por compartir culpas.

  3. Porque a beleza non é máis que un fragmento do terrible que nos é dado contemplar e, se a amamos tanto, é porque, serena, rexeita esnaquizarnos.

  4. Si, Casablanca é o cine, que soporta unha relectura eterna e envellece menos que moitas películas dos 80, 90, 00s e demais…pode que toque unhas determinadas fibras que o maxin colectivo desexe ser sobadas unha e outra vez. A pesares dun final triste ou a causa del, esa é unha certa modernidade, desexas (insensatamente) que acabe mal, porque xa tiveron París, e alí debeu de pasar de todo, sábese, intúese, tivo que haber máis fluidos, suores e máis xemidos con mantequilla que no último tango. E é por un bon fin, máis elevado, é probable que Bergman se mereza esa expiación polo ben de Europa.

    PD encántame a foto da perna pendulante, quen é o autor/a?

  5. A foto da perna pendulante é anónima ou roubada, como tantas marabillas que circulan por internet. Atopeina nunha desas páxinas de batiburrillo de imaxes e tumblr, talvez butdoesitfloat.com, ffffound.com ou similar.

    Unha foto fantástica dende a perspectiva do aburrimento, si.

    En canto á manteiga entre Bogart e Bergman… non sei qué dicirche, Buligán, non sei. A verdade non sei qué parella facían eses dous. Claro que coa impresionante Bacall tampouco sei moi ben qué… en fin.

  6. Encántanme xogar coas posibilidades. E dende logo, no teu blog todo é posible…Perderse, camiñar en espiral, ou de diante para atrás, sorprenderse, saltar sobre as palabras, emprender unha louca carreira a través da diversidade, sentir a ledicia de estar viva ou virar 360 graos a cabeza e atopar un mundo distinto, onde aínda é posible soñar, imaxinar, mergullarse noutra realidade e choutar por escaleiras de caracol…
    Enguedelleime non lembro onde, batín co rato nunha foto, atravesei poemas e prosa intergaláctica, enrosqueime nalgún fío invisible e non sei como cheguei ata aquí…
    Grazas por deixar que me pasee polo gume de tanta orixinalidade e que me perda entre a selva da túa imaxinación.
    Concha

  7. Encántanme as posibilidades…. E no teu blog todo é posible…. Perderse, camiñar en espiral ou de diante cara atrás, sorprenderse, saltar enriba das palabras, facer loucas carreiras a través da diversidade, sentirse viva, vibrar sobre cordas tensas ou xirar a cabeza 360 graos e atopar unha realidade onde o pensamento pode choutar por escaleiras de caracol…
    Enguedelleime non lembro onde, batín co rato nunha foto, enrosqueime nalgún fío invisible, camiñei por poemas e prosa intergaláctica, e non sei como cheguei aquí…

    Grazas por facer posible que me paseara polo gume da orixinalidade e que me perdera na selva da túa prodixiosa imaxinación.
    Concha

  8. Perdón polo “doblete”. No primeiro comentario esquecín poñer nome e enderezo e pensei que non “entrara” por iso o volvín escribir de novo…

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s