paseo matinal

Non saber o nome desa árbore.
Do bicho ese, prescindir de especie e días de vida.
Ante excremento seco, descoñecer orixe.
E das nubes que? Só sospeitar que aquela lembra
a un dragón chinés…
-lembraba-.
Ignoralo todo desa pedra
e non menos do río que a esborranchou ata un tacto liso.

Da novela do campo non sabermos interpretar a trama.
Ese personaxe que nos cruza cun chuchamel entre os dentes:
dubidar se é principal ou secundario.
Toda res in medias res. Adxectivos
que se nos pegan á roupa coma toxos.
O poemiña máis que insistente dalgún paxaro:
preguntármonos se afinará en lingua oficial
ou en dialecto. O que nos quere dicir
importaríanos un rábano
se soubésemos con certeza como vén sendo un
rábano.

Chousa ou monte. Énos igual.
Todo o campo é pateable.
Follable. Combustible.
Sempre o quixemos pero que moitísimo
e cargámonolo porque vén sendo noso.

E el no seu misterio. La campagne fatale. 

Non vermos claro se isto é un fósil
atragoado nas pedras ou disque.
Se iso un camiño camiñado ou que de que.
Se aquela flor ameazaranos con veleno
ou será coma unha irmandiña nesta vida
xuntas sobre o mesmo parágrafo de planeta.

A natureza desenvolve en plan psycho-thriller.
Ha ser por iso que, cheos de suspense, volvemos a ela.

Parte deste texto foi inspirado por un sms do amigo L., no que viña dicindo que as aves teñen dialectos nos seus chíos.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s