still life en espazo interior

debuxo de Mizna Wada 

Unha gaivota acaba de caer do tellado ao patio.

É marrón, pequena. Nova.

Ela non o sabe, pero ten 8 pisos que remontar.

Sentín a caída dende esta habitación. De seguido, os laios. Levantei. Sen correr. Asomei á fiestra da cociña. Era marrón, pequena. Nova. Estaba asustada.

Imaxinei o seu corazón. As gaivotas non teñen corazón. Pero esta tiña un, marrón e pequeno. Novo. Bombeaba moito sangue ao seu cerebro de gaivota. Así que movía a cabeza nerviosa, buscando como saír.

Ninguén estaba asomado ás fiestras do patio. Somentes eu. A única da raza humana entre toallas e braguiñas postas a secar baixo as mamparas das trandeiras. A única que podía estimar as probabilidades de supervivencia desa criatura caída. A única que podía poñerse na súa pel permeada e compartir os latexos do seu corazón. A única que podía facer algo, fóra do enxeño do cerebro e a habelencia no voo dela. Da gaivota. Daquilo que ía selo [gaivota]. Do que fose que fose.

Pechei a fiestra.

Os laios e as pisadas no teito de plástico amorteceron.

Comprobei que todo estaba no seu lugar: o azucre no tarriño. A auga, na botella. O corazón, á esquerda.

Só a gaivota estaba fóra do seu lugar, pero iso xa acontecía fóra dos límites dos meus ollos. Dos meus oídos.

Volvín ao meu traballo humano. A esta páxina. Aquí.

Un traballo que podo xustificar de mil maneiras sen que haxa unha gaivota polo medio de ningunha delas.

Pero verdadeiramente, desexaría baixar a por esa gaivota e depositala con amor infantil no tellado.

E con estas sintaxes esforzadas non son quen de facelo.

Como non podo volver a xuntar o azucre desparramado.

Como non podo reintroducir a auga na botella roto.

Como non podo por arte de maxia facer latexar un corazón.

A gaivota é unha criatura desesperada. Con 8 pisos que remontar [só eu dispoño dese dato].

Unha vez coñecín alguén igual.

E a literatura foi unha ferramenta demasiado branda, demasiado autocompracente, demasiado estúpida para levantalo de novo ata o tellado.

2 pensamentos sobre “still life en espazo interior

  1. gustanme as gaivotas. Gustanme todas pero especialmente as que puxeron musica aos meus soños nunha noite de verán en Bouzas, Vigo. Esas foron máxicas.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

A <span>%d</span> blogueros les gusta esto: