quedar de carne

250 cms line tatooed on six paid people, S. Serra, 1999

Non lonxe de ti, quédome de pedra co de Santiago Sierra.

Pero logo palpebrexo, clic, e de pedra paso a quedarme de platino, de titanio, de uranio, e logo de diamante, e de aí volta ao carbono e, cómo non, ao grafito. Quédome de grafito e de grafeno coa punta dos dedos suspendida na tona da Historia dos Premios.

E finalmente quédome de papel de páxina arrincada e por debaixo de veludo que por debaixo carne.

Quedámonos e quédome de carne. Xeada e óso. Pouco máis. Quédome coa posibilidade e a praxe do refugamento; non tanto con algunhas das argumentacións esgrimidas para facelo dende a carta datada neste mes de Brumaire [mañá é 18 de Brumario]. Quédome coa liña tatuada duns homes que foron pagados para ser arte. Quédome de liña, quédome de carne.

Con todo, non deixa de ser un Premio Nacional rexeitado nos tempos que corren. Estamos un pasiño máis cerca. De algo. Que non se sabe qué é.

[…]les vio el cadáver triste, emocionado;

incorporóse lentamente

abrazó al primer hombre; echóse a andar…

César Vallejo

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s