inspírao con ira

utilidades da ira

Hai uns anos, a alguén ocorréuselle tomarlle a temperatura literaria aos pecados capitais na revista electrónica Literaturas [o link xa non aparece dispoñible]. Malia que non dun xeito explícito, a convocatoria invitaba a reflexionar sobre o que segue a ser pecado e o que non: aquilo que para o cristianismo eran substancias pecaminosas capitais, na nosa sociedade considéranse ingredientes moi apetecibles ou directamente centrais [luxuria e gula á cabeza].

Hai outros que, malia o paso dos séculos, manteñen o seu estatus vintage de mal vistos: a envexa, a preguiza, a avareza, a ira.

Dado o título da revista convocante, a meirande parte dos que respondían pertencía ao gremio de escritores e tamén a meirande parte dos que respondían elixira, deixando entre paréntese á omnipresente luxuria, á preguiza como o seu sintomático pecado capital. Algún que outro, a gula. Case ninguén a envexa [Suso de Toro, recordo, si]. Poucas soberbias [aquí habería que pór un sic, tan de moda]. Entre escritores, pouca soberbia [sic]. E pouca avaricia tamén. Forrarse vese que non lle importa máis que a catro pobretóns. O resto de escritores son ou todos nobres ou viven das rendas, como ansiaba o maldito.

Case ningún de nós elixíu a ira. Eu si. Cando penso en min mesma, nese acto meticuloso que é non saber nada dun mesmo e enganarse constantemente con autocompracencia, non me vexo como unha persoa desagradable nin airada en exceso. É máis, evito no que podo os enfrontamentos, os accesos de cólera en público, desgústame desgustarme con alguén se o motivo é ínfimo e mesmo que ese alguén sexa ínfimo para min. Son tan cortés como me permite a miña epífise. E a miña epífise é ancha, ancha como a castela da miña educación, como o ventre da miña fronte co seu embigo e todo. Son cousas da anatomía ás que debo obediencia e cegueira.

Con todo, creo que si a padezo. Padezo ira. Brotes de ira, brotes verdes de ira, brotes primaverais e avermellados coma agallas. E gustaríame padecela máis a miúdo. Limpa o corpo, osixena. Reverbera tras da retina. Ventílanos dunha orella a outra, igual que Jerry percorre o interior de Tom dunha orella a outra.

A ira é antisocial, non precisa dos outros como a gula ou a luxuria ou ata a envexa. Ou a cobiza ou a soberbia. A ira e a preguiza son dous pecados asociais. Poden, naturalmente, depender doutro ser vivo para manifestárense mais non é condición sine qua non: un sempre pode descargar a pólvora da súa cólera contra un anodino cepillo de dentes só porque lle caeu tres veces na mañá.

A ira é misántropa pero tamén obxectual, e obedece á sensación de estar vivo.

Literatura contén, ademais, a palabra ira. E abonda por hoxe de tópicos xogos de palabras.

Velaquí a bile que doei para o experimento aquel:

DIES IRAE

Demasiado soberbia para a envexa. Demasiado luxuriosa para a preguiza. Demasiado larpeira para a avaricia. Demasiado avariciosa para a soberbia…

Como ousan preguntarme??

Escollo a ira. Gústame a xente airada. Nun mundo que aspira á neutralidade, á inexpresividade, á descafeinidade, demostrar a cólera é soberbio. É unha luxuria do xenio. A gula caníbal.

A ira é atributo de deuses e emperatrices.

Rompan pratos. Berren. A violencia é insoportable. A ira axuda a descargala coa voz, o corpo, a vinganza. A ira é o pecado sublime e zumento da vinganza. Appetitus inordinatus vindictae. E unha boa vinganza, ben se sabe, sempre urde a malla dunha boa trama. Hamlet. Conde de Montecristo. Achab. Emma Zunz. Íñigo Montoya. Kill Bill.

Aírenseme.

2 thoughts on “inspírao con ira

  1. a envexa debe ser o máis difícil e incómodo de aceptar. agora din que, coma case todo neste tempo, ten unha causa xenética. “non te preocupes se sentes envexa de todo o mundo, non o podes evitar pobriño”.
    a preguiza debe ser o mellor aceptado socialmente, por iso todo o mundo o conta, somos animáis preguiceiros por natureza.
    a ira nin está aceptada nin ten causas xenéticas, pero a algúns resúltanos inevitábel.
    tampouco é que fagamos moito por evitala.

  2. jajajaja. Daquela é unha ira preguiceira: non te molestas nin en refreala. Non sabía o de que a envexa fora xenética. Claro que xenético vén sendo todo, ata a orde na que escribimos estas frases xa viña programada no ADN das nosas familias.

    O máis rechamante do noso tempo coido que é a luxuria. Quen non se recoñece como luxurioso/a é pouco menos que parvo/a. Polo menos mentres é estudante, que supón coma dous tercios da vida.

    Debe de ser o único dos sete [magníficos] que pasou de ser case un crime a practicamente un must.

    Grazas por ese mimo contra-preguiceiro que supón deixar un comentario, nervo.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s