estar estando un estado

Un Estado prohíbeme tomar a xustiza pola man se alguén mata aos meus.

Un Estado esíxeme pagamento puntual e xusto.

Un Estado esíxeme fe, fe inquebrantable na súa propia necesidade.

Un Estado blíndase para se modificar o menos posible, detalle que o asemella a unha divindade ou cousa cósmica.

Un Estado garánteme bens, iso é certo, pero ultimamente só me garante bens de consumo. 

Un Estado é un participio do verbo estar. O verbo estar roza semanticamente ao verbo ficar. O verbo ficar roza semanticamente o verbo molestar. Un Estado debería ser un participio do verbo ser. Un Estado debería trocar constantemente nun Sido.

Por un Estado debería correr o aire.

O Estado deféndeme a min do Universo Maligno. Mais, parafraseando a Igor Lugrís, quen nos defende a nós dos idiotas? E quen nos defende a nós dos Estados idiotas?

Un Estado só é un estado de cousas.

Un estado pídeme maiúscula.

A política nunca debería ter convertido nunha clase social.

Un asasino/a en serie/o que tortura e se carga a varios nunca é tan perigoso como un home que ten dentro da súa cabeza un plan para atentar contra un Estado. Nunca é tan perigoso para quen? É evidente: para o Estado.

E quen é o Estado?

Unha presada de humanos. 

 

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s