papel a

Escribir xa supón en si algo estraño. Deixar marcas coas mans, marcas que nos significan e representan, que reproducen o que dicimos e recrean o que calamos. Escribir acontece no medio dun non saber qué facer coas mans, mans como excrecencias, mans cuxa silueta é a primeira palabra escrita. A impronunciable e primeira.

Pero nada tan estraño como ler algo escrito por un mesmo, procesado, post-producido e metabolizado polo que representa a industria da edición. Dende a miña tortuosa relación cos libros propios recréome nesta nova criatura, Criatura, igual que nos contos desta vez máis bela ca a anterior: a edición única que prestidixita El Gaviero garante que se trate dun libro que non se asemelle a ningún outro, nin sequera aos da súa mesma especie dentro da colección Salamandria.

Criaturiña.

 

One thought on “papel a

  1. Gústame o libro. Inda non sei canto. Teño que reler.
    A forma cadrada agrádame mais que a rectangular.
    A lingua extráñame.
    As imaxes son nítidas.
    “Nuestro propio vaho nos impide ver bien el verso siguiente”

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s