Valentina despide do seu caimán segundo Escarpa

Cada 16 de xuño media esfera celebra o Bloomsday lendo Guiness e bebendo Joyce sen palliña. Mais tamén habería ser unha xornada [desculpen, son unha criatura do século XXI, polo tanto ABUSO escandaleiramente dos xogos de palabras] un chisco Boomsday: o 16 de xuño agromou no espazo a primeira muller cosmonauta [Agroomday, en galeguinglish?], cosmonauta con vertixe, cosmonauta enferma, cosmonauta que por pouco se desorbita e fica para sempre á deriva, cosmonauta que deu 48 voltas á terra e brindounos frases antolóxicas sobre esa raia azul que vía pola xanela, anos antes de que a raia convertese nun puntiño na imaxinación de Sagan [pale blue dot]. Raia, punto, raia, morse espacial.

Valentina Tereshkova, cosmonauta casada con cosmonauta e nai dunha nena e un asteroide co seu nome en clave [Chaika, gaivota en ruso], vive as súas últimas horas antes de facer boom. Víveas na imaxinación de Gonzalo Escarpa, poeta piscifactor, que maquina sobre esas últimas horas, pobóaas de animais e surrealismo e argalla este texto [eis a tradución a galego e logo o orixinal en castelán] do que nos fixemos rendidas fans o pasado marzo no Ágora de A Coruña [dentro dos recitais e actos do festival de poesía CoruñaMayúscula]:

| Chaika |

Dende a magna rutina rusa
a astronauta granate Valentina
descubriu que a súa casa é un paxaro,
que a súa lingua é un paxaro
que as súas mans son paxaros.
Quédalle pequeno o acuario do mundo.

A astronauta granate Valentina
sorbe o lento café subestepario
e fala co seu caimán feliz e triste
que adiviña o destino orbital da súa dona,
da dona do cosmos e da infinda altura.
A astronauta granate Valentina
dá de comer ao cuco do reloxo,
engulipa seis pílulas que a betabloquean
e emula os seus conxéneres facendo
varias xenuflexións diante
da postaliña murcha de Khrushchev.
Pola mañá mide un metro con sesenta
centímetros de leite con améndoas;
cando fracase o sol medirá
varios centos de miles de anos-luz.
Un ano-luz éche un ano calquera
pero vai cheo de bengalas.

Valentina remata o seu café-luz,
peitea o seu pelo-luz,
pecha a porta-luz,
monta no seu coche-luz,
chega á estación-luz,
medran coma palmeiras no seu estómago os nervios-luz
e escoita atentamente e distraída
as palabras sen luz do camarada
comandante arquitecto xefe Korolev,
a quen un dos ollos de Valentina ama
e o outro non.

A astronauta granate Valentina,
nome en clave “Gaivota”,
regálalle as súas últimas lembranzas preespaciais
o seu caimán, a súa casa da estepa,
a súa botella de vodka esmerilada
e logo percórrelle a pel a lagartixa
que acosa aos que rachan
coas leis da física.
O seu ventre estala nunha vibración
frenética, framboesas dun licor
feito de pánico
averméllanlle a boca bruscamente,
escintila no seu lombo unha gregaria nota
de suor transparente
que se fai estalactita da derradeira físgoa
dos seus amorodos,
e remata o discurso de Korolev o deseñador xefe
e un camarada baril e fabuloso
encaixa na cabeza de león da miña rusa
o escafandro galáctico e soviético
dosquevansucarocosmossaúdante

A astronauta granate Valentina,
nome en clave “Gaivota”
sen caimán e sen casa e presa da carraxe que a leva
ao desterro do mundo
(estalactita ventre lombo amorodo
lagartixa licor física tremo)
douscentos vinte e dous segundos antes
de subir á cápsula Vostok
descubriu que as lagartixas
devoran as dez unllas dos seus pes,
que empezan a brillar de súpeto
e ascenden a bóveda nictálope
e forman a galaxia Valentina.

A astronauta granate Valentina
nome en clave “Gaivota”
a da vertixe, o caos, as aspirinas,
a do caimán, o vals e os hipnóticos,
évos xa órbita e sensor e paxaro infindo
na escura exosfera milenaria
que aperta, brevidade, pausa, a vida.

A astronauta granate Valentina
vai dar corenta e oito voltas á terra,
vai ver amencer cada hora e media
vai levar ao espazo
a ideoloxía pura da Unión
de Repúblicas, e logo
vai ficar vivir na Wikipedia.

“Aquí Gaivota, aquí Gaivota.
Vexo no horizonte una raia azul.
Ten que ser a Terra.
Que espléndida beleza.
Todo vai ben”.

Todo vai ben, granate Valentina,
gaivota sideral,
dende a claridade da xanela
do Vostok-6,
todo vai ben,
todo
vai ben,
que espléndida beleza,
todo vai
ben,
todo

vai

ben…

Gonzalo Escarpa

Tradución de E…E. Río

| Chaika |

Desde la magna rutina rusa
la astronauta granate Valentina
ha descubierto que su casa es un pájaro,
que su lengua es un pájaro,
que sus manos son pájaros.
Se le queda pequeña la pecera del mundo.

La astronauta granate Valentina
sorbe el lento café subestepario
y habla con su caimán feliz y triste
que adivina el destino orbital de su dueña,
de la dueña del cosmos y la infinita altura.
La astronauta granate Valentina
da de comer al cuco del reloj,
engulle seis pastillas que la betabloquean
y emula a sus congéneres haciendo
varias genuflexiones ante
la postalita mustia de Khrushchev.
Por la mañana mide un metro con sesenta
centímetros de leche con almendras;
cuando el sol a la noche fracase medirá
varios cientos de miles de años-luz.
Un año luz es un año cualquiera,
pero está lleno de bengalas.

Valentina termina su café-luz,
peina su pelo-luz,
cierra la puerta-luz,
monta en su coche-luz,
llega a la estación-luz,
crecen como palmeras en su estómago-luz los nervios-luz
y escucha atentamente y distraída
las palabras sin luz del camarada
comandante arquitecto jefe Korolev,
al que uno de los ojos de Valentina ama
y otro no.

La astronauta granate Valentina,
nombre en clave “Gaviota”,
le regala sus últimos recuerdos preespaciales
a su caimán, su casa de la estepa,
su botella de vodka esmerilada,
y entonces le recorre la piel la lagartija
que acosa a los que rompen
las leyes de la física.
Su vientre estalla en una vibración
frenética, frambuesas de un licor
hecho de pánico
le enrojecen la boca bruscamente,
brilla en su espalda una gregaria gota
de sudor transparente
que se hace estalactita de la última fisura
de sus fresas,
y termina el discurso de Korolev el diseñador jefe
y un camarada firme y fabuloso
encaja en la cabeza de león de mi rusa
la escafandra galáctica y soviética
de losquevanasurcarelcosmostesaludan.

La astronauta granate Valentina,
nombre en clave “Gaviota”,
sin caimán y sin casa y presa de la furia que le lleva
al destierro del mundo
(estalactita vientre espalda fresa
lagartija licor física tiemblo).
doscientos veintidós segundos antes
de subir a la cápsula Vostok
ha descubierta que las lagartijas
devoran las diez uñas de sus pies,
que empiezan a brillar súbitamente
y ascienden a la bóveda nictálope
y forman la galaxia Valentina.

La astronauta granate Valentina,
nombre en clave “Gaviota”
la del vértigo, el caos, las aspirinas,
la del caimán, el vals y los hipnóticos,
es ya órbita y sensor y pájaro infinito
en la oscura exosfera milenaria
que abraza, brevedad, pausa, la vida.

La astronauta granate Valentina
va a dar cuarenta y ocho vueltas a la Tierra,
va a ver amanecer cada hora y media,
va a llevar al espacio
la ideología pura de la Unión
de Repúblicas, y luego
va a quedarse a vivir en Wikipedia.

“Aquí Gaviota, aquí Gaviota.
Veo en el horizonte una rayita azul.
Tiene que ser la Tierra.
Qué espléndida belleza.
Todo va bien”.

Todo va bien, granate Valentina,
gaviota sideral,
desde la claridad de la ventana
del Vostok-6,
todo va bien,
todo
va bien,
qué espléndida belleza,
todo va
bien,

todo

va

bien…

Gonzalo Escarpa
Chaika

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s