o tiburón que debería moverse sen cesar

:: o tiburón que debería moverse sen cesar ::

O tiburón que debería moverse sen cesar, morreu. Sostémolo nos brazos, como a un familiar esbarrelado ou ao vello sofá escuro, nos brazos tendidos sostense, os mesmos brazos, os de sempre. Por eses brazos galoparon eguas ao principio, cando era o mundo unha nave, un ovo sen poboar e dominabamos o lume interno, e cada un na súa casa e poucos raios nos ollos. Logo chegou a fame dos lobos, experta en arrincar pernas de argumento cos dentes, deixando o óso lunar á luz da lúa, facendo do mundo un lugar oubeable. As sepias chorreáronnos a súa tinta, un xoves calquera esborranchado pola choiva pola saliva de tres mil asteroides de mensaxes; migraron salamántigas cambiando de cor ao noso paso; un voo amarelo de turpial rasante nos pulsos; e polos brazos, os mesmos brazos, desmandouse unha furia de animais en perigo, abellas e baleas, lóstregos do Catatumbo e arcos da vella do tempo dos mouros, monos capuchinos do Parque del Este a lombos de vacas cachenas que arrincan coa lingua o chan do Xurés. Chigüires e centolas, cada un coas súas patas, percorrendo o gran canón da vida en común e os seus barrancos.
Aquel enxerto de veas alleas en arterias propias.
Aquel cheiro mordaz de raposa que destaca un territorio.

E o tiburón? O tiburón sempre aparece. Cheira o sangue estancado entre as camas. Cabras esfragadas noca arriba. Cheira o lique enfermándonos o desexo, o púlsar cabizbaixo entre pestanas. Tiburón querido. Na mesiña, baixo a ducha. Se o tiburón non deixa de moverse, dicía a película, a cousa marcha. E que facer con este cazón que se desfai? Lévanos morto polo menos dezaneve meses. Como oráculo, dá pena. Escualo escuálido. Xaquetón en xaque. Noxo e marraxo. Polas súas guerlas asubía o vento. Asubía unha canción que coñecemos. Ai, aila. Ai la lá. Aquela que. Lémbraste se?

O tiburón morto que levamos nos brazos move eses ollos subterráneos. Algo na súa retina vólveos brasas, coma se alguén lle tivese sacado a foto que o resucita. Mirámonos. E agora? Sacode unha aleta sen motivo. E agora? Cheira a electricidade, é un polo dispoñible e catrocentos dentes.

Arríncanos as cabezas. Mastígaas xuntas. Volve morrer connosco dentro.

Unha cabeza nova xa nos medra. Por agora non levanta máis ca un trevo. Desexádenos sorte.

Estíbaliz…Espinosa, xaneiro 2013

179623_6_468

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s