poster idade

lottenomeucuarto6

A visita do príncipe Achmed [visita patrocinada x Lotte Reiniger

Outra foto miña?

Pero que é isto? Que representa un blog ? Outra burda manobra de popularidade? Como a televisión?

Búscome a min mesma [nesta etapa do personismo en termos de Vicente Verdú, neste episodio da historia con maiúscula?]  en cada foto miña que penduro, en cada texto que publico?

Aspiramos a ser a imaxe de marca de nós mesmos? A garantía da nosa propia brand equity?

Para iso é que nos construímos? Era ese o concepto de carisma que Weber aplicaba á autoridade política? O concepto de fotoxenia que lle podería valer a Avedon ou a Almodóvar?

Cando escribía na nenez e na adolescencia matinaba en todo isto?

Non. Sei que nin se me pasaba polas constelacións do cranio que as regras do mundo fosen estas. Que eu tivese que simular ser escritora para selo, que houbese impostar a voz,  telefonar, fabricarme unha páxina na rede, saber un pouco de linguaxe html, outro pouco de photoshop, outro pouco de dereitos de reproducción de textos, outro pouco de subvencións [e anda rápida], latricar animadamente con editores e xestores culturais, ir a festas para ser vista, repetirme como un clon de min mesma en cada soporte posible, en cada páxina que me brinda a oportunidade de existir, en cada verso, en cada atmosfera que se me ocorreu por casualidade a min antes que a ninguén para logo ser usurpada

todo eu soa na soidade dun cuarto, dunha ducha, dun auditorio con pantallas xigantes…

O decadente star-system hollywoodense traspasounos algo da súa miseria co seu modus operandi: a sona  calcina, pero todos ansían calcinarse como estúpidos. O star-system puña por diante rostros e corpos de actores antes que directores, guións ou efectos especiais [os reclamos de hoxendía]. O star-system funcionaba porque un rostro equivalía a un xeito de ser [«Non son Henry Fonda. Ninguén posúe esa integridade» dicía Henry Fonda] e os actores eran fáciles encarnacións do abstracto, dunha moral, duns soños. A día de hoxe a saturación de rostros do star-system esgana a posibilidade de encarnar nada por moito tempo. De aí que haxa que ser camaleónico. O novo adxectivo da modernidade.

Tamén na literatura e tamén na galega.

Que significaba ser escritora antes de toda esa pegañenta arañeira?

Ser escritora significaba escribir. Escribir cousas marabillosas como a revelación do segredo do cosmos ou terribles como a condena dun cerebro ao haloperidol. Escribir era relatar un momento do universo, íntimo ou global, e facelo perdurable. Escribir era non procurar a estúpida popularidade, a mercantilista, a de son porque me recoñecen senón unha arela moito máis cobizosa e reptante: a posteridade. Non quero que me recoñezan na cola do pan. Non quero que me vexan en todas partes. Non.

Nin sequera creo que lembrarse do meu nome me vaia facer un favor.

Non. Popularidade non. Eu buscaba a posteridade. A posteridade a través de ideas que se me rompían por dentro, de argumentos e teimas nos que se me ía a vida… A posteridade en forma de inxección de vida para outros, un concepto maternal de posteridade, en calquera caso un concepto feminino e como tal maquillado, peiteado e vagamente silueteado. A posteridade matricial. A posteridade matrix: pervivir na memoria dos que me continúen en forma de texto, en forma de idea, en forma da encarnación dunha idea ou dunha serie delas.

Na esfera de vidro da literatura galega e da literatura da galaxia, se é que o confín se amplía, eu aspiraba a encarnar os textos cósmicos, repregados sobre si mesmos para verse a si mesmos, os versos siameses, os que unen pasado neandertal e futuro e os relatos e as novelas biónicos: as criaturas, os espazos de vida… Aspiraba eu a encarnar todo iso antes ca ninguén. Na esfera de vidro da literatura galega. A reflexionar desde a literatura dese estatuto humano que significa non ser único.

E o guión deste espectáculo, ese guión tosco e escrito unha soa vez, todo ese argumento patético de vaidades que albisco, todo ese “quítate, por favor, que teño que poñerme eu”, todo ese “necesito que me vexas”, todo ese “mírame, cómprame, págame” e todo ese “eueueueueu” sóame a iso. A eueueueueueueueu. Un xeito de farfallar. O opio dos vulgares: crer que poderán ser alguén. Crer que o seu nome andará a repetirse cun par de altofalantes chantados un na Antártida e o outro nun glaciar do Ártico cando eles vaian defuntos.

Cando era nena eu escribía o tempo todo para min de non ter que convertirme niso.

Escribir. Ao final, por máis arrevesado que sexa, escribir é isto. E isto tamén.

E isto.

En canto á foto, tamén é unha trampa.

10 thoughts on “poster idade

  1. Ai, Estíbaliz, cantas verdades incrustadas neste fermoso post… Eu, que son só un debutante nesa esfera de vidro da literatura galega, coincido contigo nesas duras e certeiras apreciacións… Quizais só escribamos, como dicía Gabo, para que nos queiran máis os nosos… Agardo a túa opinión sobre “O embigo do mar”! Bicos!
    Luís

  2. Grazas, Luís. Deséxote toda a sorte e a ilusión do mundo con ese embigo marino. Referes con esa frase á cidade da Couña ou a algo desta cidade? Acáelle ben o nome.

    Sinto que o post e o teu comentario desaparecesen por uns días. Como apuntou malaquita verde, foi un experimento, si. Adiei a publicación dese post un par de días. Pero vin que, malia estar pendurado apenas unha hora, xa existía.

    Xa fora visto.

    Ás veces, desaparecer non resulta tan doado como unha cre.

    Pode volver tan complicado coma o recoñecemento.

    En calquera caso, aquí estamos de novo.

  3. Inxenuo, Xoán Galego, inxenuo.

    De verdade esperaba atopar os seus comentarios aquí?

    Perpétreos noutros foros. É vostede experto. Aquí, non. É demasiado mal gusto pola súa parte.

    Co cal, non me fío del. Do seu gusto.

    Barapéns.

  4. Aínda por aquí? Non desespere vostede, Xoán Galego. Mal gusto e mala baba tenos calquera.

    Iso si: non teñen solución.

    Tome a pastilla e marche por aí, ande. Xoaniño, voa, voa, que che hei de dar pan de broa. Absólvoo.

    Iso si:
    non volva.

  5. Ola, Estíbaliz, efectivamente, “o embigo do mar” ven de Homero, na Odisea, aínda que eu o robei para referirme á Coruña que, como digo nese último poema do libro,non é o embigo do mundo, pero talvez sexa o embigo do mar… Espero que che guste o libro! Bicos…

  6. canto concordo con vostede, nobre Estíbaliz.
    que difícil se fai a fama e que caducos
    resultan finalmente todos os honores.
    “a morte que iguala do morrer na sorte
    os altos reis cos baixos labradores”.
    que sabia a súa postura,
    que feliz a que se afasta dos fastos e dos bastos,
    siga así,
    que todo muro cae, e todo avión aterra,
    que as aves máis sublimes rematan por deitar
    o corpo sobre a area,
    e aquelas que celestes se imaxinan
    non fan máis que fumar
    o opio dos vulgares

  7. É vostede marabillosa!

    Eu, o auténtico Xoán Galego, John Smith, Joan Català, Jon Euskadi, Sean Scott, é dicir, un calquera, un anónimo, un vaiavostedeasaberquén aquí o afirmo:

    Réndome ós seus venerables pes!

  8. estimada poeta e admirada amiga… acórdome muito de ti mentres agardo a que chegue be. non contestei a mensaxe do teu soño porque estraguei o teléfono e agora ando só coa metade dos números e con moita información perdida. quedoume mmuita mágo a de non contestala a tempo (antes da perda do aparello) pero aínda así mándoche enormes bicos dende a costa da morte.
    por aquí….agardando;)

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s