perspectiva

estrelas sobre Afganistán

Algún célebre astrofísico comentou nunha ocasión que, cando se lle preguntaba á xente como se sentía ao contemplar as estrelas na noite, adoitaba responder algo como isto: “Sinto ínfimo, pequeno na grandiosidade estelar, unha pulga no firmamento, a humanidade non somos nada e etcétera and so on”.

Se a metáfora do universo é [ou foi] o envase e pretexto dunha parte dos meus textos, é porque me acontece o contrario.

Síntome protexida pola súa indiferenza, sei que a nosa estatura humana non lle debe nada a nada en concreto. Se acaso, curiosidade. E iso debémolo a nós, nin sequera ao que pode existir aí fóra. Invádeme non a estreitez da angustia e da cativeza, senón a amplitude do que se dilata por empatía con algo grande. Empatizo ata ese punto. Do cabelo aos pés, habito un corpo que é prolongación de todo iso e, polo tanto, parte dun sistema colosal de paradoxos e casualidades e, quizais, destinos e do que sempre quedará unha parte -xigante- sen comprender por completo.

O ceo estrelado. O universo. Qué márketing tan _________ tes.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s