curiosidade

Comparto plató con dous escritores. Un deles, narrador e poeta, presenta o programa; a outra, poeta, vai coma min de convidada. Non entendo moi ben por qué acudimos dúas cando os convidados masculinos ao programa adoitan selo en singular. É dicir, un e basta. Daquela famosa ecuación Vale máis un home ca sete mulleres, o segundo termo da comparanza seica vai reducindo co paso dos anos e das políticas de igualdade: na década dos ’60 un home valía por 6 mulleres, nos ’70 por 5, por 4 nos ’80, nos ’90 por 3 e na primeira década do XXI por 2.

O 2011 semella un ano crucial en toda esta matemática sexuda, como poden deducir.

Polo de agora, nisto das entrevistas un home entrevistado vale por dúas entrevistadas. Isto marcha!:/

[…]

Nas conversas off-micro hai algún intercambio de cromos: ti a que Insti Cervantes vas? Ao de Groenlandia ou ao de Micronesia? Eu vou ao de Alá. Pois eu ao de Máis Alá. Aláblablablá. Os escritores sómosche o peor, postos a presumir de chorradas.

Intento desentrañar o fondo escuro que nos rodea, perfilado de xente silenciosa que fai e desfai o seu traballo sen tropezar cos cables. O decorado do plató vai conformado por unhas cadeiras apiladas, unhas do dereito e outras do revés, brancas. Pregúntome qué poden significar, a súa relación cos libros. Todo nese plató lémbrame a un escenario de teatro recollido e limpo, logo da función das oito. As cadeiras apiladas transmiten esa sensación. A sensación do traballo feito. Alguén da limpeza colocounas así, unha vez marchou o público, parecese. É iso a literatura? Un escenario baleiro e recén fregado? Hai un grupiño de cadeiras aquí, outro un pouquiño máis alá. Parecen piras. As cadeiras son boas para sentarse e ler, disque. Persoalmente prefiro a cama. Pero ben vale unha cadeira, a falta de. As cadeiras do revés insinúan un monumento punk á lectura. Gústanme. O resto do plató respira en tebras. En silencio. Como boa parte da xente deste oficio.

A entrevista discorre rápida. Non me gusta demasiado a televisión. Obriga a unha superficialidade, é un medio dominado por unha certa clase especial de hipocrisía. Creo que sarcasmo e ironía rondan por internet. A hipocrisía e a fatuidade, pola televisión. Con todo, a entrevista resulta distendida, algo elemental nas súas formas. Nun momento dado hai un parón coa palabra divertido. O presentador pensa que non o entendín e dille á outra poeta: Divertido, de di-vertere, ti como filóloga saberás que… No subtexto quere dicir: Ti e mais eu -filólogos- si nos entendemos, etimoloxías e tal. Vou abrir a boca para indicarlle, amablemente, que tamén son filóloga pero calo. Vou abrir a boca para indicarlle, amablemente, que de todos modos NON cómpre ser filólogo para entender a etimoloxía de di-vertere, sub-vertere e ata vertedoiro e adverso pero calo. Vou abrir a boca. Todo está indo ben, con riquiñismo e boas intencións. Calo.

Ao rematar de gravar, volven as charlas paraliterarias, o intercambio de cromos informativos: Vas ir mañá ao de Gaiás? A min xa nin se me pregunta. Dáse por feito que non vou. É con invitación, exclusivo para vip’s culturais. A única vez que me convidaron a algo semellante, unhas medallas das belas artes, non fun. Gardei a invitación, iso si. Os meus netos non teñen por qué saber qué clase de avoa desleigada tiñan. Se fun ou non fun. A deixarme ver. Encantaríame dispór dese provincianismo adorable, ese clic preparado para que me rechiflasen automaticamente esas cousas: sería de utilidade nunha traxectoria literaria. Pero non me chiflan demasiado. Lamento tanto a miña condición de toxo social.

Os outros dous asisten. Xustifícanse: Non, eu vou por curiosidade. Non, eu vou por curiosidade, a ver qué tal fixeron alí. Iso é. Por curiosidade, si. Por curiosidade. Eu tamén, teño moitísima curiosidade. Obsérvoos. Remarcan moito a palabra curiosidade. Unha palabra que eu respecto. A curiosidade é nobre, pero non solemne. A curiosidade. Eu sinto tanta curiosidade por tantas cousas. Éme unha vibración tan familiar.

Penso que se eu tivese sido convidada e aceptase ir desta vez, contestaría en cambio aos que me preguntasen: Vou á inauguración da nova cidade da cultura porque quero ver e que me vexan; quero podelo contar despois; quero dicir, Eu estiven con Leitizia, qué delgadiña é, mimadriña, qué pouquiña cousa se vía co grandirmo que é todo aquilo; quero cobadearme cos importantes, cos que me poden dar traballo nas políticas da cultura, quero comer dos seus pinchos e catar dos seus caldos; saír nesas fotos que logo todos miran, envexoentos, a ver quén estivo e quén non; quero poder exclamar con acerto jajaja!; quero ser a primeira cidadá da Cultura. A que desembarcou do Mayflower da Cultura, da súa barca de pedra baixo a atenta ollada da Raíña Lupa. Estar alí, como primeiro contido dese pedazo de continente. A curiosidade? Ah, bueno, si, claro, a curiosidade.

O inmenso continente da Cidade de Cultura, case do tamaño de Oceanía.

Estamos expectantes por ver todo o seu contido, por formar parte del. Alí corremos, deixándonos as unllas de curiosidade.

[…]

A curiosidade é un patrimonio inmaterial. O patrimonio dos que poden coller un coche e ir satisfacela calquera día da semana. Sen pinchos. Sen escoltas. Sen flashes. Armados dunha curiosidade que non camufla nada.

Soas.

Sos.

Dióxenes

12 thoughts on “curiosidade

  1. A curiosidade é o que ten. Posturas incómodas, a miúdo.
    Pero non me diga que non o pasa ben. Estouna vendo rir a gargalladas.
    Que momento sublime! Non deixarei de ver o programa.
    Mira que si Feijo09 consegue subir os índices de audiencia da TVG!
    Un pouco tarde, iso si.
    Deliciosa madrugada.

  2. Tampouco tanto. É por mover un pouco a mandíbula literaria deste país.

    Xulgo moi louvable que existan programas literarios na TVG [ Libro Aberto é outro exemplo]. Non son unha persoa moi televidente, mais con todo considero necesario que non esmorezan.

    A literatura supón un quefacer bastante humilde, aínda que precise de doses maíusculas de vaidade, orgullo e delirios de grandeza, por non sucumbir. Se somos uns parias ao lado de calquera B. Esteban! Fronte certo tipo de abusos mediáticos ou televisivos calquera literato, por moi afastado que estea de nós, é un irmán.

  3. Non a coñezo, aínda. Supoño que unha cousa así merece unha visita en soidade, cando non a ronde moita xente, para sentir mellor o desamparo.

    Dende logo, como estrutura futurística na que acubillar a todos os galegos -imaxinen- no caso de desastre nuclear, marítimo -Galiza asolagada- ou bélico ou oquefor, non ten prezo.

    Para esas paisaxes after-the-bomb quedará tan cool.

    Por outro lado a min dáme un pouco de vergoña que, internacionalmente, Galiza sexa coñecida como un contedor de cultura baleiro e desprogramado. O refraneiro popular vén moi a man: poñer o carro antes que o boi, empezar a casa polo tellado.

    Se ben é certa unha cousa: mandar mensaxes negativas sobre o Gaiás xa soa a “cenizo”. Parece que agora toca arrimar o ombreiro, intentar tirarlle zume ao espremedor xigante. Amosar unha boa disposición a ser carne do seu contido. Caerlle en gracia á estrutura e aos seus xestores. Non pasemos por alto que como casa okupa, sempre pode quedar.

    En definitiva, qué quere que lle diga: corren moi bos tempos para o escepticismo fronte a todo o que supuxo dispendio e megalomanía. Pero aí está. A besta en repouso.

  4. comentario á 1ª parte do post: ao mellor o da entrevista conxunta non ten tanto que ver con ser muller, senón poeta. un novelista sabes que enche follas e follas con palabras, e malo será que, falando, non dea enchido tamén horas e horas de programa televisivo. a un, e sobre todo a unha, poeta ao mellor dáselle por facer respostas en haiku… e o programa pérdese para sempre. (como sketch non estaría mal, e seguro que os Monty Python xa o teñen feito)
    en canto á cidade da cultura… creo que non vou dicir nada. xa ti o dixeches todo, e dixéchelo ben.
    comezaches o ano con forza!

  5. Jajajaja! Razón levas. Ser poeta vale media páxina. Por tanto media cadeira de entrevista. Media columna de xornal [as cervicais namáis]. Media recensión crítica. Media entrada de dicionario enciclopédico. Aula univeristaria de medias tintas. Medio nome de súper biblioteca. Por exemplo, a biblioteca Rosalía de Castro pasaría a chamarse Biblioteca Rosalía e Lois Pereiro. E, por suposto, un poeta nunca daría nome a unha rúa senón a unha bocarrúa. E xa me deixo de chisporroteos de enxeño, que teño febre.

    Fannos falla uns Monty Python galaicos para o sketch. Encomendémonos a Nucha e Mucha.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s