soño anotado

obsesión polos fondos mariños

Volvín soñar con el: co tsunami que arrasa a miña cidade, ao norte do sur do hemisferio norte.

Baixaba eu a Riazor logo de quedar con alguén. Todo o barrio do paseo devira unha praia, azoutada por ondas xigantescas; ficaba apenas nada en pe, nin edificios, nin prazas, nin estadio de fútbol, nin cafés nin a única libraría que hai nesa zona. Nada. A xente, lonxe de alarmarse, bañábase, facía surf, berraba de alegría insensata un segundo antes de afogar. Pasábao bomba. As ondas, medo daba velas. Dez pisos de altura de auga, algas e escuma fedorenta. Sedíame eu.

No lugar onde debería erixirse a Torre, agora mergullada, adiviñaba un intermitente resplandor submariño. A Torre mergullada. Qué peza para un Debussy.

Pero alí de Debussy nada. Só resistía unha casiña en medio dunhas árbores inesperadamente tropicais. A xente chamábaa a cabana do garda forestal. Garda forestal no medio dunha paraxe tsunamizada pouco apta para a vida de calquera especie carente de agallas. A min pareceume lóxico, dende logo: xamais boicotearía o meu propio soñar.

Fun coñecer ao garda forestal, vagas esculpidas coma rañaceos.

Espertei enchoupada. A suor leva sal tamén. Un souvenir terrestre de cando fomos mariños.

2 thoughts on “soño anotado

  1. Tal cal. Levo dende nena con ese soño recorrente. A saber con qué nova de xornal ou clase de ciencias do vello EXB se me infiltrou.

    A ver se alguén me plantou unha inception!

    Grazas polas imaxes, Calidonia.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s