un poema de B. Collins que lembra a outro de hai mil anos

/ladaíña/
Tradución de E…E Río

 Ti es o pan e o coitelo

O cáliz de cristal e o viño

Jacques Crickillon

Ti es o pan e o coitelo
o cáliz de cristal e o viño.
Ti es o orballo na herba da mañá
e a roda ardente do sol.
Ti es o mandil branco do panadeiro
e os paxaros do pantano que voan de pronto.

Sen embargo, ti non es o vento na horta
os pexegos sobre a barra
ou o castelo de naipes.
E dende logo non es o aire que arrecende a piñeiro
Nin de broma vas ser ti o aire que arrecende a piñeiro.

Pode que sexas o peixe por baixo da ponte
mesmo a pomba na cabeza do xeneral
pero nin te achegas sequera
a ser a centáurea no solpor.

E unha rápida ollada no espello vai amosar
que nin es as botas no recanto
nin a dorna a durmir no alpendre.

Seica che interese saber
así falando da abondosa imaxinería do mundo
que eu veño sendo o son da chuvia nas tellas.

Resulta que tamén son a estrela fugaz
o xornal da tarde a revoar polo ruelo abaixo
e a cesta de castañas na mesa da cociña.

Son tamén a lúa nas árbores
e a cunca de té da muller cega.

Pero non te preocupes, non son eu o pan e o coitelo
Ti segues a ser o pan e o coitelo.
Ti sempre serás o pan e o coitelo
e qué dicir do cáliz de cristal e -como non- o viño.

 Billy Collins [New York, 1941], de Nine Horses [2003].

 

Alain Delon pouco favorecido. BB sublime moñas. Sobremesa

/litany/

You are the bread and the knife,
The crystal goblet and the wine…

Jacques Crickillon

You are the bread and the knife,
the crystal goblet and the wine.
You are the dew on the morning grass
and the burning wheel of the sun.
You are the white apron of the baker,
and the marsh birds suddenly in flight.

However, you are not the wind in the orchard,
the plums on the counter,
or the house of cards.

And you are certainly not the pine-scented air.
There is just no way that you are the pine-scented air.

It is possible that you are the fish under the bridge,
maybe even the pigeon on the general’s head,
but you are not even close
to being the field of cornflowers at dusk.
And a quick look in the mirror will show
that you are neither the boots in the corner
nor the boat asleep in its boathouse.

It might interest you to know,
speaking of the plentiful imagery of the world,
that I am the sound of rain on the roof.
I also happen to be the shooting star,
the evening paper blowing down an alley
and the basket of chestnuts on the kitchen table.

I am also the moon in the trees
and the blind woman’s tea cup.
But don’t worry, I’m not the bread and the knife

You are still the bread and the knife.
You will always be the bread and the knife,
not to mention the crystal goblet and—somehow—the wine.

∞∞∞∞∞∞∞

Agora collamos esa enumeración que non é nonsense pero ten aire de nonsense, aínda medio en serio, e comparémola con esta que aparece no Leabhar Ghabhala Érinn [o Libro das Invasións de Irlanda] do século XII:

Son a brisa do mar
Son a onda destrutiva
Son o rumor do mar
Son un poderoso boi
Son un falcón nun cantil
Son unha bágoa ao sol
Son unha branca lagoa
Son un xabarín afouto
Son un salmón da lagoa
Son un lago na chaira
Son a forza da arte
Son a lanza na terra que causa a guerra
Son un deus que forma vagas alporizadas sobre a cabeza
[…]

Mar de peixes
terra fértil
masa de peixes
peixes baixo as ondas
con paxaros en marusía
mar terrible
corrente de escuma branca
con centos de salmóns
grande cantidade de mel
poema de porto
masa de peixes

[…]

Fragmento do Canto de Aimirgin, capítulo XIII: Traducido a partir da versión de Ramón Sainero para Akal [1988], baseada na tradución do celta ao inglés de R. A. Stewart Macalister e John McNeill

Hai ou non hai un flavor a lista naturista similar? Mentres o Canto de Aimirgin céntrase na identificación do eu cunha serie de elementos da natureza -e logo canta unha especie de esconxuro para que encha o mar ben de peixe-, o de Collins atribúe as enumeracións a outra persoa que non se identifica -pode ser a parella, un amigo, unha nai, unha sombra, un gato querido-. Sen embargo as dúas manteñen o ritmo hipnótico, de ladaíña sen moito sentido mais pronunciada con fervor.

O encanto do de Aimirgin do Leabhar Ghabhala [Aimirgin fillo de Mil, fillo de Breogán, disque nativo de por aquí], é o totémico da metamorfose sucesiva: rápida e contundente. O encanto do de Billy Collins reside, por suposto, na lóxica das atribucións: unha lóxica clarísima para quen as enuncia pero algo remota para nós, lectores. Hai información que se omite, motivos esenciais que non se dan. Só se nos presentan impresións subxectivas irrebatibles: “dende logo non es…” “nin de broma vas ser…”. Ese escamoteo de información parécese ao palique das persoas cando comparten grandes doses de intimidade: un código privado, palabras que sólo eles descifran, xeitos de razonar que a nós, os non namorados, os non-no-allo, seméllannos por completo irracionais. Alguén que quere a outro dálle significados que mesmo poden sorprendelo.

O que somos para os demais ten algo de enigma e de absurdo. O que somos para nós.

E moito mellor que así siga.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s