a putada da lúa

3971137460_4da6bf5e46

:: a putada da lúa::
[teatro infantil con palabrotas e termos complicados de meteoroloxía]

-Como quere que a chamemos? Selene? Tsuki? Lúa do Castor?

– Lúa a secas está ben

– Ben, señora…

-Señorita

-Señorita Lúa

-Si

-Que facía vostede o 13 de novembro de 2002 contra as 15:00 horas?

-Non estaba

-Como que non estaba. Vostede sempre está

-Si, bueno, era mediodía… non sei, mira, estou nerviosa. Podo fumar?

– Non, non pode. Recoñece que regular as mareas é xurisprudencia súa?

– Daquela maneira. Aquel día os refachos do vento eran cousa fina

– A Rotación combinada Terra-Lúa é a que marca o patrón dos ventos. Non se estará exculpando

– Daquela a Rotación da Terra tamén debería estar sentada nesta cadeira comigo

-Non podemos imputar á Rotación da Terra. Pararíase todo. Acabaría o mundo

-Ah, pero a min si, non? A min si se me pode sentar aquí e poñerme o pé enriba. E bandeiras e de todo…

– Estabamos en que as mareas eran cousa súa e os ventos, de xeito indirecto, tamén

– Pois será. Oes, teño un ceo nocturno que atender

– Aquela mesma noite, que fixo vostede?

– Non me lembro. Non teño atmosfera. As lembranzas escápanme todas cosmos arriba

-Xa, claro. Aquí o Google Sky Map di que vostede estaba crecente…

– …en abalo

– No que queira. Vostede estaba inflándose coma un cruasán…

-Croissant

-… e na constelación de… agarde un chisco… si, Acuario

– Na constelación de Acuario. Vale, ben, vaime xulgar un tribunal de astrólogos?

– Convirá en que era un exercicio de imprudencia estar en Acuario precisamente a noite dun accidente marítimo

– Xa me dirás onde queríades que estivese. Eu fago o meu traballo na miña órbita, a vosa perspectiva do asunto tráeme ao pairo. No hemisferio sur a cousa pintaba diferente e segue a ser o mesmo planeta, ou?

-…

-Mira, teño présa, o sol directo séntame fatal, dime o que me queiras dicir e xa

– Vostede é a responsable da especial Rotación da Terra que provoca as turbulencias e os ventos de toda caste. Por se fose pouco, o Océano séguea a vostede como un can de palleiro

– Joder, non me trates de vostede, cacho hipócrita! Se me prometiches a unha moza unha noite de agosto dentro dun coche aló no Monte San Pedro…

-…e a todo iso súmase que estando vostede en corpo presente e crecente…

– e logo ben que a zoscaches, alí, no coche, e eu tiven que velo todo, teño que ver cada cousa, cada cousa…

-…durante toda a noite e as noites subseguintes até o afundimento do barco, o 19 de novembro de 2002…

– …que estades como cabras e logo a que ten unha cara oculta resulta que son eu…

-… non baixou vostede a botar unha man…

– Unha man? Pero que man? QUE MAN?

-… nin tomou as precaucións esperables nun satélite de primeira coma vostede…

– Son o único satélite que vos quedou porque ninguén quería saber nada de vós

-… tales como paralizar as mareas, deixar de rotar, remolcar o barco con toneladas de fuel até o cinto de asteroides máis próximo…

– Si, seguide espallando a merda polo sistema solar, veredes que ben vos vai ir

– … aliñarse na constelación de, poñamos, Libra, para equilibrar as cousas…

– Eu cambio de planeta

-… coa agravante de comportarse como unha voyeur da desgraza allea…

– E dálle

– … con ese sorriso de media lúa que lle sae tan ben…

– Xa mo dicía miña nai: á Terra non! Ten vida que se cre intelixente!

– Por todo o cal…

-Podo marchar? Bótanme de menos catro borrachos e mil dúascentas grávidas…

– Por todo o cal considerámola culpable do «rumbo suicida» do barco…

– Un barco lunático…

-… das olas de dez metros e os ventos impetuosos daquel día

-…

– de compoñente ninsesabe

-…

– ventos aleivosos e con saña

-…

-e culpable tamén de estar en Cuarto Crecente e non facer nada dende a súa posición privilexiada

-…

– moi culpable especialmente de brillar máis branca que nunca mentres o chapapote mataba miles de aves, peixes e moluscos

-…

– e condenada, en definitiva, a pagar os 4.328 millóns de euros de perdas ocasionadas pola catástrofe

-Como vou pagar semellante cousa? Gañaríades o xuízo pero perdestes o xuízo!

– Hai unha maneira

– Cal?

– Vostede afasta a razón de 3’8 centímetros ao ano de nós.

– Si, pero tardaría millóns de anos en…

– Ben, deixe de facelo

– Que deixe de marcharme?

– Si, deixe de separarse de nós

– Pero, non podo evitar desorbitarme, coñecer outras vidas…

– Quédese quietiña. E a débeda irase saldando co tempo

– Non, iso non!

– É a única maneira

– Eu vallo moito máis que 4.328 millóns de euros, eu non teño prezo!

– A cambio, poñerémoslle bases de estudo e antimeteoritos para que non a zosquen máis. E nomes máis bonitos para os seus cráteres, en chino, que lle parece? E unha fermosa atmosfera de celofán.

– Serei a vosa puta

– É un xeito de velo. Manoseada polos poetas xa foi abondo. Ánimo e… CULPABLE!

Estíbaliz Espinosa, 13 de novembro de 2013

11 anos do Prestige

pals

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s