/ cruzo un home que /

Homes, home, homes…

Habitamos un corpo que é un enigma para todos, homes, mulleres, criaturas, cyborgs. Animaliñxs…

O corpo masculino merece que o celebren non só os gais. E que lle dean algunhas tortas tamén.

Recupero un poema que xa publicara hai uns anos aquí.

Bonus track: un tema de James Blake que a partir do minuto 3 só pode describirse con onomatopeas:

/ cruzo un home que /

Hai un home apoiado na esquina desta frase, xusto
nesta esquina
que acabas de dobrar para miralo.

Recoñécelo?
É alto. As súas mans son máis grandes que as túas
con máis pelo.
As súas mamilas tenras non dan leite.
A súa noz ninguén a abre.
O seu corazón palpita nos silencios do teu.
Aquí-dum.
E aquí-dum.
Igual non o sabe, o seu atractivo é un abismo.
Fina, a liña da súa boca.
A almofada das súas coxas,
os seus tendóns nos enraman.
E xa ves, non o sabe
e só a nosoutras atribúe o grácil.

Equivocada
mente. O grácil.

Nesta época sente algo perdido. Mátanos. Adóranos.
Cre que se nos di que somos máis astutas
hanos caer mellor
concederémoslle un posto político
a carón do noso cepillo de dentes.
Vale que ás veces rimos del, pero se olla para nós serio
en fite
desde un mozo que cruza a rúa
ou un home xa maior un pouco só,
tragamos saliva e apertamos o paso
radiactivadas de amor
comprensión
noxo
ou desexo.
Como fillo como pai
como irmán
como viúvo incapaz de facerse fronte
é quen sempre imaxinaron para nós puíndo a roda
pintando altamiradas
co ollo no telescopio
a piques de dar coa ecuación definitiva
programa que che desprograma.
E aínda que todo iso non fose así exactamente
ocupou o centro da esfera de Vitruvio
tanto tempo
cos seus omoplatos platónicos
a peluxe do embigo
a súa voz amplificada polo tórax
a súa preguiza ao barbearse.
O da xenitalidade evidente
que non dubida en amosarnos como pode
o escravo de si mesmo e da nosa cadeiridade rotunda
o que agora se proba o sostén da súa nai
o que naceu muller
o que fala da guerra cando xa non fai a guerra
o que fala de amor cando só fai a guerra.
Ocupou o centro desa esfera tanto tempo.

Tan ás escuras cando damos a luz.
Sacode a cabeza ante unha morea de compresas.
Engreído. Destrutivo. Picaflor.
Válelle todo.
Non hai criaturas máis distintas
que dous homes ombro con ombro na cadea:
o que violou á súa filla
talvez entende ao que matou pola súa
e no comedor séntanse xuntos.

Atribúese o universo, a razón e o xenio.
Calquera senra que se atope entre o sol
e o infinito.
Aínda que tan vasto reino non lle impida
sentirse algo culpable cando pensa noutra.
Noutro.
E é que.
De verdade quere axudar coas papillas.
Pero os seus portazos críspannos.
As súas mans.
En todas deixaron algunha marca.
Nesa pel nosa que tantos poemas tensou
dunha esquina a outra do planeta.

Suponse que inventou o cero e o revólver.
Aínda que isto non sexa exactamente así.
Gústalle vernos de xeonllos
a catro patas
fregando o chan.
Ou vaporosas levitando unha raiola
sobre o mundo.
Chámanos vitimistas para darnos pena.
Ri dos libros que escribimos
as teorías que formulamos
o noso estilo ao aparcar.
Paternal: “ves? iso si é
un fóra de xogo”.
O noso XX palpebrexa.
O seu XY recende coiro e cervexa.
É o seu Y o que non encaixa
no crebacabezas celular.
Amamos ese Y, preguntámonos
que é pensar nel todo o tempo.

En xeral, teñen unha leria connosco
non menor cá nosa persoal leria con eles.
Triunfantes. Bigotudos. Pés grandes.
Impacientes. Zoupóns. Incribles.
Disparando ao corazón da mazá sen nos ferir.
Regresando nas astronaves do exilio por nosoutras.
Gardando un papel sucio no peto
coa súa suor de hormonas fluorescentes.
Mentireiros.
Deliciosos.
Enxeñosa
mente estériles
Y
obstinados en me ollar cos seus
grandes ollos fixos
desde a esquina desa frase
que xa hai ben tempo dobrei
e á que regreso
por se volvo velo apoiado un só instante.

Por se volvo velo.

2008

[de curiosidade, vindeiro libro en preparación]

cain

100 anos xa deste estremecedor Caín, de Wilhelm von Gloeden

3 thoughts on “/ cruzo un home que /

  1. Como home si que podo recoñecer que nos sentimos útiles ante unha muller se ista nos necesita, ou se cremos que nos necesita; é dicir, se ela fainos crer que nos necesita (dicía Morrisey xa de xeito extremo aquelo de “Though she needs you, more than she loves you”). e cas veces podemos pecar desa paternalidade. Asi que si, podo dicir que nos coñeces, e moi ben.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s