unha segunda galaxia

As fotos. As fotos de nenos feridos. Ou mortos, como aquel case bebé na praia, coa camisiña vermella, Aylan. Difícil sacudirse a cabeza e sacarse ese horror. Tanto como tratar de solucionar algo simplemente reproducindo esas fotos. Por que as pasamos de ollo a ollo? Que podemos facer con elas? Coa nosa inutilidade de sapiens?

Disque sabemos pouco da lactación materna. É unha etapa máis que corrente pero, ao igual que outras cuestións asociadas ao ciclo reprodutor da muller, non moi estudada a fondo.

Nesta vida que me é dado vivir, estou vivindo unha segunda lactación. Unha segunda galaktós. Unha segunda galaxia.  Síntome privilexiada por moitas razóns, pero unha delas é poder vivir infancias cíclicas grazas á maternidade.  Durante a lactancia actívanse especialmente varios neurotransmisores: a prolactina, a oxitocina…o triptófano -aminoácido precursor de serotonina-. Imos coñecendo a química do desexo sexual, a da depresión, a de estados anímicos como alegría, ira ou tristeza (agardo que axiña calculen as proporcións do cóctel hormonal doutros estados anímicos como a curiosidade, a afouteza, a vergonza ou a empatía, se é que non se teñen examinado xa).

Resultado de imagen de hormones oxytocin serotonin

Niveis de hormonas en diferentes estados de ánimo ou etapas vitais

Todo isto ten que ver coas fotos, certas fotos, como neurotransmisores. Como activadoras de sentimentos, emocións, estados de ánimo. Moitos produtos e esforzos culturais (desde un ensaio até unha canción) son, a un nivel metafórico, iso: neurotransmisores. Transmiten información dunha neurona (un individuo, mesmo un grupo) a outra. Un impulso nervioso. Un sinal.

A quen non lle pasou: unha imaxe fai clic ou crac nalgures e quédase connosco moito tempo. Non sei se é a lactación, a oxitocina, o cortisol, pero unha fixo niño nas miñas neuronas estes días. Apareceu a semana pasada, vina no Twitter e retuiteeina. A foto retrata a unha nena que escapou de Mosul, Irak, a capital do ISIS, co seu pai, en condicións durísimas tras un bombardeo norteamericano. Alberto Sicilia, @principiamarsupia, contou a súa historia. Estremecedora como tantas e tantas ao outro lado do Mare Nostrum. A imaxe reimprímese no miolo do óso. A postura. Un xesto nos dedos da man. Unha criatura da miña especie, da mesma que estou aleitando chea desa alegría básica que dá aleitar, que nos chama sen chamarnos a nós, míranos sen mirarnos. A pequena está cega. Orfa.

Logo, están esoutras belísimas imaxes –recreacións artísticas, ollo– dos exoplanetas, eses lugares promisorios de vida [como? en qué condicións?] ou mesmo de segunda vida sapiens nun utópico futuro. Ou Marte. O vello deus da guerra ofrécese para planeta con posibilidades terraformables, segundo astrobiólogos e planetólogos.

A esperanza e o desafío son estados anímicos espléndidos [cal será a súa composición química?]. Aleitamos a esperanza e o desafío de vivir moitas outras vidas en moitos outros contextos, mesmo baixo outras atmosferas. Pero, mentres tanto, que facemos cos abatidos, cos que o perderon todo e só teñen un pixama de Disney e nos dilatan o corazón porque deben coller nel?

Ben sei, de sobra sei que un poema nunha lingua estraña e remota non serve de moito. De nada. Tampouco eu son mellor persoa logo de telo escrito, mesmo no hipotético escenario de que se tratase dun poema fabuloso, que fixese medrar herba e curar queimazóns [ que non é o caso]. Nin ha ser quen o lea mellor persoa. Que fan as palabras en todo isto? Cal é a súa misión? Son neurotransmisores? Bálsamos de conciencia? Oxitocina silábica que trata de artellar «humanidade»? Que é a «humanidade» en todo isto?

Vivo unha segunda lactación. Unha segunda galaktós. Unha segunda galaxia. Pero galaxias hai moitas, a vida non pide permiso. Mereceremos falar de vida cando a súa rareza de xema rara sáltenos á cara como un regueiro de leite finiño, deses que se escapan ao aleitar.

C8kTFsTXsAEO_iW.jpg

Foi o martes pasado cando vin esta foto e escribín o que penduro de seguido. Se cadra debo deixar pasar máis tempo, coma nun dó, coma naquel dó.

| Hawra. Mosul. Irak. 2017 |

Dende un relevo asirio até o teu pixama amarelo de Mickey
qué se desdebuxaría tanto, Hawra, nesta especie na que nos clasifican.

É ese polgar pequeno que agocha a xema entre os outros dedos
ese xesto visto tantas veces nos abandonados, as abatidas,
os queimados polo arrase de ver morrer
irmáns que se van
planetas que xiran no seu cinto de aneis xeados
tan belisimamente que desacougan
como toda beleza, Hawra,
que non pode verse de todo.

Dende o pelo crecho dos babilonios até o teu cranio que se pela
de incerteza, esa man da túa especie que che ofrece algo, un vaso,
pero que che importa a ti
se non é a man pola que chamas.

Dá todo igual logo disto.

Os touros alados, os xardíns colgantes,
da Vinci, a pegada na Lúa,
dá todo igual, todo igual

mentres unha de nós abata a súa cabeza así
chame polos seus así
rapada, desdebuxada, cega
mentres alguén afunda o seu polgar así
entre os outros dedos
un signo igual fuxindo dos seus iguais.
Hawra, qué lle pasa á túa especie,
que é a miña.
Qué nos pasa, Hawra, habería ser
outra nai para ti noutro planeta.
Outro planeta, si, qué nos pasou
polgar opoñible que abaixa a cabeza
un pixama cheo de alegría que non pode
non pode
non pode soster o seu cranio delicado.

Estíbaliz Espinosa, 2017

 

Versión en castelán

| Hawra. Mosul. Irak. 2017 |

Desde un bajorrelieve asirio hasta tu pijama amarillo de Mickey
qué se habrá desdibujado tanto, Hawra, en esta especie en que nos catalogan.

Es ese pulgar pequeño que esconde su yema entre los otros dedos
ese gesto visto tantas veces en los abandonados, las abatidas,
los quemados por el arrase de ver morir
hermanos que se van
planetas que giran en su cinto de anillos helados
tan bellísimamente que inquietan
como toda belleza, Hawra,
que no puede verse del todo.

Desde el pelo rizado de los babilonios hasta tu cráneo que se pela
de incerteza, esa mano de tu especie que te acerca algo, un vaso,
pero qué te importa a ti
si no es la mano por la que llamas.

Da todo igual después de esto.

Los toros alados, los jardines colgantes,
da Vinci, la huella en la luna,
da todo igual, todo igual

mientras una de nosotras abata su cabeza así
llame por los suyos así
rapada, desdibujada, ciega
mientras alguien hunda su dedo pulgar así
entre los otros dedos
un signo igual huyendo de sus iguales.
Hawra, qué le pasa a tu especie,
que es la mía.
Qué nos pasa, Hawra, querría ser
otra madre para ti en otro planeta.
Otro planeta, sí, qué nos ha pasado
pulgar oponible que agacha su cabeza
un pijama lleno de alegría que no puede
no puede
no puede sostener su cráneo delicado

Estíbaliz Espinosa, 2017

3 thoughts on “unha segunda galaxia

  1. Ola, alédame especialmente o que escribes hoxe. A achega que fas co escrito en lingua estraña paréceme necesaria se pensamos que cadaquén contribúe cunha parte que complementa. Hai persoas que axudan directamente, con alimentos, sanidade, fogar… outras que crean opinión e sensibilidade, e outras que animan a outras a axudar directamente ou a escribir poemas. Se nos consideramos un algo en conxunto complexo e en evolución todo pode chegar a ter algo de sentido. Grazas polo escrito.
    O tema das hormonas a min conéctame con outra realidade distinta á que lle dou voltas ultimamente. En concreto a serotonina. Das outras non sei moito. Pero con respecto a esta parece ser que é bastante complicado sacar conclusións sobre o seu funcionamento, xa que tamén ten que ver moito os seus receptores, que son diferentes dependendo das súas variadas funcións.
    A miña puntualización neste caso é qué pasa cun nivel elevado, que claramente axuda a ser feliz [habería que aclarar a definición práctica de feliz], e qué pasa cando se lle atravesa a realidade de ser alguén que non entra na norma de niveis de serotonina baixa. Finalmente sería atopar o punto medio? Non o punto medio químico, pero sí o punto medio emocional, mental, enerxético. E qué pasa co químico nese caso? A miña idea é que ten que servir para algo máis que para forzarnos a atopar ese punto medio, inda que así xa está bastante ben tamén.
    A imaxe de Hawra atravesouse coa oxitocina?
    grazas e unha aperta. Pau

  2. Grazas a ti polo teu mimo e dedicación en deixar comentarios nesta web. Si, a imaxe de Hawra atravesouse coa oxitocina. Non só a súa imaxe, tamén a súa historia. En Mosul ou en Siria hai miles de historias similares. Pero supoño que hai algunha que nos invade máis que as outras de cando en vez. Aínda hoxe cústame mirar esa foto e poñerme na pel desa cría de 4 aniños. Pero en Encélado, unha das lúas xeadas de SAturno, disque hai posibilidades de vida. Como en Europa, a lúa galileana de Xúpiter. A vida é iso tan precioso que buscamos fóra e asoballamos aquí. Buscamos un segundo planeta. Esa nena tamén o merece. O seu xesto, a súa maneira de habitar esta vida que lle vai tocar de aquí en diante, parte a alma.
    Son consciente de estar propoñendo unha barbaridade sen moito sentido, pero igual a oxitocina podía usarse como arma hormonal en certos contextos nos que se perde por completo a perspectiva da vida, como é todo conflito bélico da raigames moi fondas.

  3. Haberá que inventar algún formato de combinado hormonal con intención vivificante, para mentes confusas de humanidades despistadas, especialmente indicado para situacións de violencia extrema.
    Algunha posibilidade existe. Saturno pode ser unha.
    Grazas e aperta

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s