encaixar nun premio

Hai quen ten unha opinión sobre case todo. Ou finxe tela. Aínda busco e non dei achado unha opinión contundente sobre certas cousas. Entre elas, o Nobel de Literatura do 2016.

Lin de todo sobre el, iso si. Así que como instigador á lectura, serviu. Mesmo pedíronme un artigo para La Voz de Galicia sobre o asunto. É o primeiro e igual o último artigo que escribo para La Voz -onde si traballei un verán hai 15 anos -. E ten que ser xusto sobre un Nobel que nos deixou a todos co garfo a medio camiño da boca!

Onte foi a entrega da distinción. Vimos como acudiu Patti Smith no lugar do laureado, e o que pasou. A miña opinión aínda se desliza por un gume: é bo que premien un cantautor? Mmmm. Si. Éo. Pero a cal? Vén de morrer Cohen. Teríalo merecido igualmente. Sabemos xa que os premios Nobel – en xeral é extrapolable a calquera premio- non representan un absoluto, non comezan e rematan nun só nome, senón que son unha aproximación simbólica a algo.

Un dos membros da Academia Sueca deu onte un discurso -quizais xustificativo pola polémica sementada-sobre a literatura… un discurso de Nobel. Non podo estar máis de acordo. «Qué importa el rango de una obra cuando su belleza es del más alto rango?» dixo Horace Engdahl. A cuestión é que hai quen non ve beleza máis que no rango en si. No formato. Darlle a volta a paradigmas culturais é mover unha mole de prexuízos e clasismos. Canta xente despreza o que se escribe en internet, só porque está escrito e publicado en internet. As propias editoriais entre os e as escritoras… non funcionan acaso como nichos de clase? Editoriais de alto rango, de medio, de baixo…

Lembro un escritor que me recomendou -sempre hai algún que mo recomenda, mansplaining anything, dándome cariciñas imaxinarias nesta cabeza atordoada que polo visto teño ou finxo ter-  primeiro, que non andase cambiando o meu nome [Río? Iso que é?], que me fixese cun nome de marca de escritora; e acto seguido, que probase a publicar nunha editorial de baixo perfil en castelán para logo pasar á prestixiosa, esa na que el publica, canda os grandes.

Nunca perdo o tempo en facerlle ver á xente que todo iso, ese sistema de xerarquías, ese sotacabalorei, ese «facer o que ese espera que fagas», paréceme unha idiotez. Ademais dun clasismo espantoso, patético, estamental.

Quédome observando na marxe. E case sempre asisto ao mesmo: aquilo que ninguén se atrevía a facer, aquilo que parecía unha loucura, aquilo que criticaban, a min ou a outro, co tempo pode tomar a forma de algo que gusta. Que fan moitos e moitas. Que de súpeto, funciona.

«¿Qué causa los grandes cambios en el mundo de la literatura? A menudo suceden cuando alguien se apodera de una forma simple, pasada por alto, desechada como arte superior, y la hace mutar». Así detonou Horace Engdahl a súa intervención. Supoño que somos moitos os que levamos anos sentindo esa mutación en moitos eidos refugados [e lembrándonos unha e outra vez de Thomas Kuhn, o primeiro que lin en Socioloxía: «La estructura de las revoluciones científicas», que por entón parecía incomprensible. Hai lecturas que se van entendendo cos anos, que van encaixando]. Pero a loita é constante a agora sei que será sempre: hai poucxs dispostxs a recoñecer como grande o que a priori non se fai respaldar ou acompañar do grande, sexa iso o que sexa. E supoño que por esa certeza levo perplexa coa literatura e certos absurdos do sistema dende hai tanto.

Podes ler o artigo que publiquei sobre o Nobel a Dylan na Voz de Galicia, o 18 de outubro de 2016 clicando aquí.

tumblr_n6nnxb6moj1qz77pzo1_500.jpg

2 thoughts on “encaixar nun premio

  1. Ola, pois penso que os cambios en xeral dependen de canto poder estamos dispostxs a perder, cantas certezas soltamos para deixar vía libre á realidade última. E a intelectualidade é outra construción de poder máis. Literatura e arte están totalmente desvinculados do cotiá das persoas. E, claro, un home branco estadounidense rico non representa ao colectivo, só aporta un pouco máis ao peso da historia branca. O cambio require da observación do peso da historia, como enerxía ou inconsciente colectivo, pero tendo en conta que nin tan sequera paramos a observar os acontecementos cíclicos socio-políticos ou persoais que experimentamos directamente, penso que é difícil chegar en colectivo a unha comprensión da realidade máis alá da cultura da imaxe.
    Non desbordo de optimismo. Outro día podería dicir que o cambio é unha conxunción de factores, disposicións, vínculos.. aos que poderíamos estar atentxs e potenciar. A posibilidade sempre existe.
    grazas e un saúdo

  2. “penso que é difícil chegar en colectivo a unha comprensión da realidade máis alá da cultura da imaxe.” Unha reflexión brutal. E lúcida. Pode que, como dis, non desborde optimismo, pero asistindo ao que se asiste parece tan certeira… Grazas polas túas observacións!

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s