Sereas. Barón Ashler. Faunos. Centauros. David Bowie. Lobishomes. Mulas. Terminators. Minotauro. Anubis. Chihuahuas. Home elefante.[Henry Jekyll e o señor Hyde valerían?]. Os que levan transfusionada sangue doutro grupo. Os que levan un ril co que non naceron. Os enxertos frutais. Peladillos. Nectarinas. O capitán Garfo. Os irmáns siameses. Un tío meu, cun bypass. Algúns dos X-men.

A lista (iso é o marabilloso das listas) pode ser (debe ser) interminábel.

A dos híbridos que conforman o noso mundo híbrido.

A pureza, ese ben cobizado e ás escuras coma unha perla, apodrece nas bufardas do inconsciente humano. Ninguén quere xa ser puro. Falar unha soa lingua. Non esquecer os conceptos aprendidos. Ser endogámico. Ser intocábel. Ser anódino ou matiz do gris.

Resulta infinitamente máis magnético e turbador ser sucio, manoseado, contaminada, impura. Mesturado. Trilingüe. Híbrida.

Ser híbridos garántenos a posibilidade de ser unha de moitas variacións posíbeis sobre un mesmo tema. Somos isto, pero poderíamos ter sido aquilo. Es ti, pero poderías ter sido eu. Son estíbaliz, pero podería ter sido un xirasol, unha pedra de xade, un xacinto, un xilófono, a taimada Xerezade, un xaguar, xesta, xofre, xurel. X posibilidades. E, cómo non, posibilidades XY.

Esa posibilidade de mutar xa é un tímido hibridismo. A nosa composición pode variar. Somos atravesados polas radiacións, pola túa ollada, polos raios dunha tormenta. Podemos fermentar e pasar a ser outra cousa, máis ou menos abiscoitada. Reaccionamos co osíxeno, igual có ferro. De feito, oxidamos paseniño e chamámoslle, con candor, vivir.

É dicir, queda moi lonxe da nosa natureza pluricelular, promiscua e curiosa, ser tipos puras.

***

Refírome a min como a híbrida entre unha galega e un palentino, entre unha familia de comedia e unha de traxedia, entre un grupo sanguíneo B+ e un A+, entre un gato que tiven e un home ao que amei/ amo/amarei, entre un pretérito perfecto e simple (ou pluscuamperfecto, así é moitas veces o pasado nos nosos implantes de memoria) e un futuro composto (abstéñanse os xogadores de palabras, que amenizan toda reunión de sociedade). Entre o meu carbono e a miña virtualidade. Entre a que pestanexa neste intre e a que non pestanexa en ningunha das fotografías de min mesma que, como todo humano, atesouro entre garras de águia.

A literatura será híbrida ou non será. Xa non só coas artes plásticas, grafitti ou eidos dixitais: tamén coa ciencia. A física literaria, poesía das matemáticas, química do microrrelato. As humanidades hibridan coa ciencia, a filosofía ou a sociopolítica. Sempre foi así. A literatura é unha mancha de tinta sobre calquera tema, soporte… unha impregnación. Un lunar. Unha tinta cooperativa, universal.

****

Os híbridos e a fascinación matemática de que 1+1 non son sempre 2. Se sumamos peixe + muller [ou unha ave + muller, segundo os primitivos mitos gregos] decididamente non temos unha meiga [ou unha caballa]. Cabalo + home tampouco dan forzosamente un cabaleiro. A suma de dúas entidades materiais arroxa o saldo dunha criatura nova i espeluznante, coma o cyborg [ver post de setembro, alors].

Por exemplo, Michael Jackson. Un tipo que desprega ante as nosas retinas rutinarias unha colección de mutacións, síndromes e hibridismos varios. Síndrome de Peter Pan, de Príncipe destronado… metade Janet Jackson, metade Liz Taylor. Me(ga)lómano, mitómano, palidómano.
Un rei do transformismo infeliz.

Un híbrido infeliz entre o que quixeron que fose + o que non puido ser.

A procura da pureza é unha intrigante manía humana. Sabemos que estamos preparados instintivamente para rexeitar a aqueles que se asemellan demasiado a nós. Que preferimos o singular e distinto. Todo aquilo que, baixo a primeira ollada, semella raro, curioso. Con todo, hai moitos que, por vertixen, temen saírse das canles do desempre. O costume é un poderoso aliado para os débiles. E, por outra banda, a ansia de provocar elixindo o distinto é tamén un poderoso aliado para os provocadores sensubstancia.

Difícil posicionarse, coño. Sempre estamos baixo a sospeita de ser pretenciosos con nós mesmos.

Quédome coa transfiguración monstruosa dos seres que son metade isto+ metade imposíbel. Esa insolencia que anula fronteiras adminstrativas trazadas sobre un mapa. Quédome cos que esquecen conceptos aprendidos. Cos que nunca son completamente algunha cousa. Esa busca de identidade postmoderna e feita añicos tenme cansa, moi cansa. A mecánica e a ciencia-ficción [un xénero de por si híbrido, vaia] venden alivio para tanto torrente sanguíneo saíndose veas afóra.

Descansarei un pouco de ser humana.

Se me permiten…

Banda Sonora Orixinal: Why can’t I be you, The Cure. Os Cure foron pseudo-relixión. Ilusionistas, circenses, neuromantes. Sempre dubido se foi Tim Burton quen inspirou aos Cure ou, máis ben como sospeito, ao revés. Impagábeis versións dos seus temas con instrumentos de xoguete. Impagábel vídeoclip de Close to me, o do armario. Marabillosas, tristes, delirantes Pictures of you, Lullaby, The same deep water as you, Siamese Cats, Inbetweendays, Forest, A hundred years, Wendy time… mil que esquezo e non penso mirar…

E o himno xeracional, luminoso, celeste, de toda unha lexión de corvos nigroamantes [achtung! cota de xogo de palabras cuberta por hoxe] : Just like heaven

Datos de interese: Sobornarei con esplendor a quen me consiga que a semana que vén vaia bo tempo en Granada. Unha nevadiña na Alhambra é dun lirismo abafante, sí. Permítoa. Pero que non chova.

Y responde con tatata: por fin pode dicilo coa boca e non só co cu. Y é un híbrido entre o enxebrismo e o caribe.

Amo a un caníbal. A palabra caribe e caníbal son a mesma, disque. Qué fermoso paralelismo.

Algunhas das perlas de House: Case todo o que prescribo é adictivo e perigoso, a diferenza é que isto é legal.
Pero por humildade a cal te referes? Á xenuína ou á cortés e condescendente humildade de Mr. X?

Discutín acerca de se House exemplifica o humor inglés. Iso é humor inglés? Como está dobrado perdémonos se o actor británico finxe ser ianqui ou non. Se se trata do new humor inglés está claro que, ademais de flema, vai acompañado de bile negra. A compoñente da melancolía, para os médicos do Medievo. Agradezo ver House, pero de cando en vez encantaríame que fose unha televisiva muller quen cometese esas falcatruadas contra o politicamente correcto e reaccionase máis caústica que sosa.

Para calquera pregunta sobre o tema, por favor, non chamen.

I feel pretty.

Créditos das imaxes:
Imaxe 1, roubada de Internet
Imaxe 2, propia e manipulada con PS

Nota: o termo hybris orixinalmente alude á soberbia que atenta contra os deuses i é castigada coa némese. Non está claro que sexa a orixe da palabra híbrido, pois semánticamente están lonxe.

estibaliz… espinosa

Por suposto que si. Son anarquista.

Cousa que carece de importancia, porque o alicerce do anarquismo é que tamén o sexan os demais. Esa é a base da autarquía, da autoorganización. Non esa idea banalizada de que a anarquía significa que todo o mundo fai o que lle dá a gana e isto é un cachondeo (que esto es Jauja, como di miña nai). A idea un chisco máis elaborada -e que por iso require que pasemos os ollos dúas veces por riba da súa expresión tipográfica- a idea de que o ser humano pode prescindir do poder e a autoridade para vivir en sociedade.

É o anarquismo un tanto inxenuo?

Como que o ser humano pode prescindir do poder e blablablá? Como que o home pode vivir en sociedade sen instancias coercitivas?!

O anarquismo confía no poder de mecanización e interiorización das normas cívicas por parte do ser humano. Coido que se trata do sistema sensistema máis digno para a coexistencia e case cohabitación de 6.000 millóns de embigos neste planeta. Cifra que é moi fácil de dicir pero algo máis difícil de pensar. Hai quen satiriza que os postulados anarquistas caen no cándido optimismo ao presupoñer que eses 6.000 millóns van compartir osíxeno e petróleo en harmonía cósmica. Pero é que pensemos un intre: se cada un deses 6.000 millóns é consciente de que non existe ningunha instancia por riba del, ningún dispositivo ou sistema argallado co único fin de espialo, castigalo, sobreprotexelo, oprimilo (ergo, ningún deus, alomenos cristiano e penso que islámico e xudeu tampouco)… non se reducirían as posibilidades de gozar facendo sentir mal a outros?

Seguramente non desaparecerían. Mais, non se reducirían?

Argüirán: psicoloxicamente precisamos sentir que hai algo supremo do que formamos parte. E permítanme: a especie homo sapiens sapiens, o sistema solar, a galaxia Vía Láctea, o reino animal, a vida baseada en cadeas de aminoácidos, carbono e división celular… non abondan? Precisamos siglas, rostros de líder, directivas perpetuamente reunidas, homes e mulleres carismáticos que decidan o que é bo ou malo o que debe ou non debe facerse? Precisamos un must be sempre?

O punto clave do anarquismo é, como lembra citando o señor Chomsky, que a propiedade privada dos medios de producción é unha forma de roubo. E a quen cita é ao señor Proudhon, orgulloso en ser o primeiro en autodenominarse anarquista.

Pero, quen coño son os medios de producción? Ocórreseme (pero creánme que non todas as cousas que afirmo se me ocorreron a min, a min a primeiriña) que han ser as formas de manifestarse e reproducirse tanto dos caricaturizados capitalistas con puro como do supraórgano máis potente de toda sociedade – se excluímos ás grandes multinacionais i entidades financeiras-: o Estado.

O anarquismo pasa por riba desa falacia especulativa que é a democracia actual e que enche a boca dos políticos de medio mundo porque adoita protexelos cunha especie de aura de invulnerabilidade: quen pode atacar os principios democráticos? – pensa o denostado señor Arbusto mentres fríe unha salchicha e bebe Duffy [sic]-. Logo, quen pode atacar o que eu digo sen caer no puro terrorismo?

E mastica a salchicha tan campechanamente que provoca un chaparrón en Irak que esmaga de golpe a 25.000 civís.

25.000. Unha cifra fácil de dicir. Difícil, difícil de pensar.

A democracia é un xogo de espellos baseado en que o teu reflexo equivale a ti mesmo. E que entón, un señor con bigote que fuma Ducados, come cochinillo asado, especula con accións e constructoras, pertence a un partido con determinadas siglas, e ten unha muller chamada Agustina e unha amante china chamada Li Si… que entón ese señor é ti mesma. E pode representarte. A ti. Que es vexetariana, estudas matemáticas, tes por amante a unha veciña loira e baixas soa ao cine de cando en vez. Só en virtude da maxia das urnas. O teu reflexo democrático é ese señor.

O principio de representatividade democrática é tan falso coma o xogo de espellos do final da Dama de Shanghai.

Entón, se cremos con candor que tal representatividade é posíbel… non é lexítimo o candor de pensar que, sen o poder do Estado, o mundo é factíbel? E non só factíbel senón agradábel?

O Estado é un tumor que se apropria do novo ser vivo que conforma a sociedade a humana. Sosteño que un tumor nace do empeño en ser inmortais. É unha desobediencia, un descontrol. O Estado, como forma de poder que é, igual que o foi a Igrexa (ollo, non a relixión), empéñase cegamente en persistir. O mantemento do poder, e non o ben común, son a finalidade reservada de todos os Estados.

O fondo reservado de todo estado.

E dado que se alían coas superfinanceiras, coas ultramultinacionais, cos megamedios de comunicación… en realidade, quen diaños compón o Estado? Cal é o seu poder de decisión final?

A burocracia, un engrenaxe demencial só apto para anódinos, é unha das bazas máis fortes a prol da necesidade do Estado. O Estado, como un fabricante de coches, véndenos a idea de que é necesario cambiar de coche. Pero nunca deixar de ter coche.

Como existe o equilibrio mundial sen Estados? Quen ocuparía as cadeiras da ONU? Realmente hai decisións que non estean supervisadas sempre polo FMI?

A fin de contas, que é un Estado?

Unha multinacional, como a Igrexa, que vende identidade social, lingua e cultura comúns, policía, logotipos visíbeis?

[A Igrexa contou no seu momento cos elementos da primeira gran multinacional da historia: un logotipo impactante, un carismático fundador que lle lega todo ao seu fillo sen deixar o poder, sucursais en canto outeiro existe no mundo, un libro marabilloso que contén o todo, unha superempresa vaticana que patrocina arte, literatura, enxeño… ata que topou coa ciencia do século XVI. E productos venábeis tan suculentos como a alma, o perdón, o sosiego familiar e a consideración grupal. A Igrexa cristiá foi o modelo de Coca-Cola, Ford, Nike ou Maquiavelo].

A vontade de mantemento no poder do Estado choca frontalmente coa vontade de poder do individuo. Mesmo coa vontade de poder de certos grupos sociais, lobbies, etc…

É sospeitoso que un Estado sexa reacio a modificar as bases que o lexitiman: constitucións, sistemas electorais… Cando un organismo tende a perpetuarse sen importarlle o entorno, sen ter en conta o concepto esencial de caducidade… é un organismo tumefacto, é un tumor, un cancro. É un vulto sen funcionalidade algunha, ou cunha funcionalidade mínima disposta para disimular.

É algo similar a un Estado.
Por suposto, eu non teño as respostas a todas as preguntas non retóricas que plantexei. Só sei que o pretendido Kaos que, en teoría, sementaría a supresión de dogmas e poderes estatais, no meu imaxinario persoal paréceseme moito máis a un Kosmos. Á orde. Á cosmética. A cooperatividade, a horizontalidade, o intercambio libre… pintan un mundo no que a expansión persoal ten moito máis sitio. E non perde de vista o xogo de que aquí todos somos prisioneiros e colegas. Co que traizoar ao outro con tal de conseguir un obxectivo individual supón sempre a peor das eleccións posíbeis…

Talvez noutro universo.

Nun deses que flotan nas posibilidades numéricas de Pi.

BSO: David S., ou S. David, puntualizou unha vez que Police eran como punks guapos. Police soan a psicofonía da casa da miña nenez e adolescencia, non porque os escoitara eu, senón polo meu irmán. A día de hoxe resolvo que foron un grupo moi bo. Bastante ácratas no seu son, alomenos no sentido do mainstream da época. Creo que nin siguen a ninguén nin fan escola. O peor de Police foi que Sting se parecese tanto a Beckham. Pero iso non podían imaxinalo.
Así que hoxe poño Spirits in the material world. Unha especie de nihilismo espiritual.
E Bring on the night. Un himno á noite, xa dende hai varios séculos louvada. Carpe noctem, como diría un spot dalgunha destilería…

Datos de interese: A película Pi, segundo revelan os microsiervos, amosa no seu cartaz un número Pi inventado, copypasteado i, en definitiva, erróneo. A peli tamén é un pouco copypasteada ela en si, pero a estética turba case tanto como o número que reflicte. Polo demais, mestura batidos todos os conceptos e atrezzi fascinantes da matemática de fins de século (XX): fibonacci, xogo do go, teoría do caos e, por suposto, pi. Só botei en falta os fractais.

Quero ver El laberinto del fauno. Este é un dato de incuestionábel interese xeral.

Sí, por suposto que si. Son anarquista. Pero anarquista contradictoria. Por exemplo, voto nalgunhas eleccións. Non lin a Bakunin directamente. I engaiólame a idea de que fose un nobre. Un nobre anarquista. Dacabalo polas estepas. Mal gusto sentimental, que lle imos facer.

Anoto que aos 2 meses e poucos días o ser humano ri cando ve a súa imaxe reflectida nun espello. Como cada vez vai vendo mellor, cada vez ri máis.

Sabían que o número e expresa crecementos exponenciais sen límite, como o dunha colonia de bacterias ou o dunha fraga que volve crecer tras ser asolada nun incendio, por exemplo? Non, qué coño ían saber (talvez o saiban, talvez o saiban). O que si sabemos é que os montes galegos arderon. E que, con o sen número e, custará un ril medioambiental volver a dispor deles. Xa sei que o digo tarde. Sei que no seu momento non o dixen aquí. Xa chovía demasiada palabra con respecto ao tema. Un home que coñezo e que seguramente le isto agora mesmo [ ola] di que quen provoca un incendio había castigarse seguindo esta lei celular: un asasino mata X células vivas cando se carga ao seu xefe, por exemplo. Pois ben, o autor dun incendio matará X elevado a n células vivas. O meu amigo afirma que o castigo ha ser proporcional. I en praza pública, suliña.

Máis que anarquista, escollo a designación ácrata. Máis acre, máis ácara, máis arácnida, máis contundente. Un pode discutir cunha anarquista. Cunha ácrata [malia ser o mesmo] semella nin pagar a pena. É unha verba que araña.

Miro os anuncios. Máis que os programas que van en medio. Os de coches. Agora que se leva certa magnificencia humana, certa trascendencia neses spots (sobre todo os de coches caros: BMW, Mercedes, Audi) recoñezo conmoverme co de Bruce Lee: Be water, my friend. Mal gusto sentimental de novo? Ouh, shit.

Be water. Hoxe chove.

Créditos das imaxes: colección persoal

Ademais dunha corrente estética de certo arrebatadora, a biomecánica, biónica e intelixencia artificial teñen aplicación nun mundo práctico que mellora a vida da xente ou que quizais – e iso acontece tamén na ciencia en sentido amplo – manexa a intachable escusa de, “ademais”, mellorar a vida da xente…

De súpeto, un estraño.

O ser biomecánico. O cyborg.

Ao principio eramos nós na natureza. Todo o demais, caza, gando e plantas decorativas para ricachóns solitarios con invernadoiro…

Os humanos. Por riba de todo. Os demais seres eran iso: os demais. E abigarrábanse como podían no resto da “pirámide” da evolución. A cúspide, nós, claro. Bueno, e os varóns brancos un pouco máis cúspide que as mulleres negras…

(Os varóns brancos e ben dotados máis cúspide… ou máis ben os varóns brancos ben dotados con gafasdepasta e votantes do…)

De súpeto, a diversidade de formas vivas sintetiza nunha soa Vida. Deixamos de “comer aparte”. Somos parte do Todo. Dende Darwin e durante todo o século XX comeza un proceso caracterizado por estrañas consignas: procedemos de seres unicelulares; saímos do mar e botamos a andar; somos máis que curmáns de Copito de Neve ou a mona Chita; as bacterias e os insectos superan a nosa intelixencia -ou, alomenos, a nosa permanencia neste planeta- e, por se fora pouco, compartimos sospeitoso material xenético con… tacháaan… a apampada mosca da froita que rechucha nos figos das tardes de setembrozzzz…

Somos parte dunha longa, e parece que máis perfecta, cadea de vida. Ou unha errata de vida. Ou un complot -cómo me gusta esa palabra- de vida.

O home de Vitrubio que Leonardo deseñou case como un logotipo do Renacemento, como centro da xeometría e da física, asimílase xa non só ás bestas, senón tamén aos microbios, aos fungos e ás buganvillas.

A vida é unha soa, grande e libre…

E así, a simple vida transforma nunha obsesiva Vida: queremos comer e beber vida, defecar vida, fornicar coa vida, eructar vida a todas horas. Todo é vital, bio, vita, esvida, vivesoy, vitaldent, vitalínea. Queremos morrernos de vida. E vivir a intensa – e xa un pouco redundante- vida. Un pleonasmo desesperado. Vivir a vida.

O cal fai pensar que existe un xeito de vivir algo que non sexa vida.

Especulemos -dixeron os científicos-. (I especular non é senón xogar con espelliños…)

E aquí entra a figura. Fondo negro. Máquina de fume a tope. Unha musiquiña tipo anuncio de Nike Air. Ábrese un ángulo de luz, a xeito de porta…

…Velaí. Ou voilà, para os de Costa de Marfil…

Entra en escena un ser medio María de Metrópolis, medio Schwarzenegger, medio Rutger Hauer, medio micrófono de Giger, medio señor con marcapasos e dama-xirafa con aros no colo, cantando a cancionciña de Hal-9000, pero sen ser Hal-9000. É…

…o cyborg.

De repente, unha estraña forma de vida, como di o fado. Medio carne, medio metal ou materia elaborada. Imposible sen a nosa existencia e sospeitosamente similar a nós mesmos. A vida outra vez, si. Pero cun deixe mecánico: un brazo mecánico, un ollo mecánico, un corazón mecánico… unha emoción mecánica? unha memoria mecánica?

Conceptos así manexan pelis como Terminator, Blade Runner, O xigante de ferro ou libros como Yo Robot (Asimov), R.U.R (Karel Capek, o pioneiro da palabra robot, que significa traballador) ou En un lugar llamado Tierra (ciencia ficción para adolescentes) : a rebelión da máquina. Ou mellor: a revelación da máquina (atención: cota de xogo de palabras alcanzada por hoxe). As tripas mecánicas superando en convulsión e intensidade as emocións humanas. Más humanos ca nós. Ca ti. Ca min?

Desafiantes.

Onde fica entón o sentimentalismo? Onde sempre estivo: á altura do betume. Os sentimentos son enxertos, a emoción son retallos de circuítos, crémonos co patrimonio lexítimo da sensibilidade só porque a dous monos deulles unha taquicardia ante o rosa atómico dun solpor… I herdamos esa taquicardia… E identificamos a sensibilidade coa moi distinta compaixón. Esquecemos a sensibilidade da épica, que ten o grosor dunha maza. E cústanos recoñecer a sensibilidade do glacial. Pero admito que a hai.

E intensa coma un xéiser.

A vida mecánica é un desafío a este exceso de Vida torrencial que tanto nos enorgullece.

Unha puntualización: polo que se ve, os robots do futuro non serán tanto os tochos de metal e circuíto que imaxinamos, como os nano-robots do tamaño dun chícharo e capaces de che resolver problemas de astrofísica ou problemas de alternancia no coidado dos fillos (coa parella masculina)…Criaturas diminutas dispostas a reparar tecidos, sacar infinitos decimais de pi, levar unha impecable axenda e rexistrar os teus recordos para telos a man nas reunións con vellos amigos. Pequenos pedantes que comprendan mellor o universo ca nós…

A biomecánica e as súas concubinas (a biónica, a bioenxeñería e a I. A.) configuran un campo abonado para o fascínio, os frikis que lle rezan ao cubo Rubik e os visitantes dunha exposición de Cosmonáutica Rusa na Casa das Ciencias da súa pequena cidade de provincias. É o espazo no que se atopan as belezas dixitais e os robots xaponeses, os físicos e os protésicos, o espantallo e o leñador de folladelata, o lugar para ver brindar a Frankenstein e a Terminator 2, a arquitectos i a especialistas en titanio, a Alien e a Tyrell da Tyrell Corporation, a microsiervos e a macrosiervos (que tamén os haberá), a Jekyll e a un metalizado Hyde…

Obsesionada con ese ámbito, como xa dixen, fascinante, vinme entón impelida a sabotear a escrita, a esbozar textos a dúas voces, textos dende o punto de vista dunha máquina (había un anuncio de Audi no que falaba o Audi…), escribir que escribiamos demasiado, que o exceso de demostracións de cousas interesantes que dicir por parte dos humanos era insoportable e pouco crible; que entón eu sería irónica, triste ou paradóxica, non sei; que estabas atrapado nesta liña como antes o estivera eu; que quería saír exectada dende este texto ata ese cosmos; que a emoción era unha emotiva impostura; que talvez podías estar dentro do meu texto, pero non dentro da miña vida; que había unha memoria ou un implante no que eu existía pensando eu sempre vou ser eu con claustrofobia e 9 anos; escribir textos que finxían ser textos ou historias sen contar nada en absoluto; escribir que isto era unha trampa… pero que non sabía moi ben por qué.

Saberme un clon absoluto e innecesario, un 1 partido por… esperen que o consulte… 1 partido por -aproximadamente- 6.600.000.000 de xentexentexentexentexentexenteinxentexentexentexentexente i etcétera.

É dicir, aproximadamente nada. Pero unha nada importantísima para min mesma, coño. E para catro ou cinco seres que andan polo mundo, incluída unha planta púrpura que teño na cociña.

Saberme un bicho mecánico. Ou esperar selo con inusitada alegría.

A biomecánica catalogará o vivo de maneira distinta.

Redimiranos da tiranía de ser o embigo da galaxia…

PD/E saberemos que podemos estar feitos da substancia da que se fan os soños (ollo aos cazadores de citas e intertexto!!). Pero que esa substancia pódese inocular nunha inerte e desprogramable criatura i escribirlle na fronte, como ao Golem, Emet…Auténtico…

BSO: The Hall of Mirrors, Kraftwerk. Lembro a versión gravada por Bruno nunha cinta. A esa cinta chameina Elektrón. Este último dato é irrelevante e non teñen por que lelo.

Datos de interese: Lista de aplicacións da biónica, ou rama da bioenxeñería, ou cómo imitamos a vida ou cómo biomimetizamos para logo esquecer que somos uns copións, ou quéseieu… :

o radar- inspirado nos morcegos, que se guían polo eco
a bioluminiscencia ou luz fría- inspirada nos peixes abisais e nos vagalumes
as estructuras reticulares de gran resistencia- inspiradas nas arañas e nas tearañas
o avión- inspirado nas aves
o diafragma dunha cámara de fotos- inspirado na meniña do ollo
a cuberta do Crystal Palace en Hyde Park, de Joseph Paxton- inspirada nun nenúfar sudamericano
a Cidade de Artes e Ciencias en Valencia, de Calatrava- inspirada no esquelete dun dinosaurio
o Instituto do Mundo Árabe, en París, de Jean Nouvel- con fiestras inspiradas no iris do ollo humano, que se abre e pecha segundo a luz

e todas as nosas técnicas de buceo, voo ou hibernación.

Hoxe vai día de tormenta. Y, fillo das tormentas, ten un humor algo tormentoso.

Wikipedia négase a se pregar á censura china

Alguén me chamou ácrata. Menos mal. Estaba esquecendo que o era…

Para rematar, un acertixo: Que é o primeiro que fan os seres mecánicos cando sae o sol?

Créditos das imaxes: imaxe 1: de Ray Caesar/ imaxe 2: col. persoal

Definición: neotenia, o sea, la persistencia en un adulto capaz de reproducirse de caracteres usualmente atribuidos a un organismo inmaduro.

Típico de anfibios. Urodelos, Anuros. Sapos. Salamandras. Píntegas. Cousas así.

Ti e mais eu considerámonos lonxe deses seres.

Pero a neotenia é rastrexable nesta especie á que pertenzo.

Á que pertences ti.

A mutante humana.

A neotenia ten unha dimensión puramente zoolóxica e unha aplicación felizmente sociolóxica. Sozoolóxica (atención: cota de xogo de palabras cuberta por hoxe). Así que somos anfibios: crecemos, pero mantemos atesourados os rasgos das nosas fases de larva que, na especie humana, duran… e duran…

Somos biscoitos medio crus, deses fariñentos que saben a maizena. Nacemos a medio facer: a cabeza demasiado grande, a vista demasiado perdida, a linguaxe demasiado privada, a pel demasiado impresionable, o estómago demasiado indeciso, o corpo demasiado torpe, a memoria demasiado obtusa, as potencias demasiado potentes… Nacemos en forma de potencia. Somos fame que tardará moito aínda en se converter en intelixencia.

Se é que converte en tal cousa.

Tardamos como mínimo 2 anos en rexistrar unha lembranza consciente! E para iso moitas veces confundímola con algún soño.

No principio soñamos máis que vivimos.

Sen embargo, das nosas fases iniciais gardamos demasiado, segundo afirman psicólogos, sociólogos, pedagogos e pedantes que amenizan toda reunión de sociedade. Fases decisivas e sepultadas nos recunchos da inconsciencia (a fase uterina, a fase de lactantes, as etapas básicas da socialización…)

Nunha especie de bucle sen fin, paradóxico tamén, a medida que imos medrando imos desexando non medrar máis. Agora que podemos vivir tanto, tantos anos – máis de 400 din os listos- agora que albiscamos no horizonte a posibilidade de enterrar -cun sorrisiño triunfante e, por tanto, algo mediocre- ás lonxevas tartarugas nacidas canda nós, agora, xusto agora… queremos deter o tempo. O tempo dos nosos corpos. Que non transcorra máis.

Peterpanismo.

Hai tempo que se fala do síndrome Peter Pan. Pero faise desde unha perspectiva eminente, médica, con sentencias como “falta de confianza nun mesmo”, “excesiva dependencia do parecer alleo” ou “medo a asumir responsabilidades”. En fin, o típico cadro ante o que todos nos sentimos fatal por vernos reflectidos para así axudar a engrosar as arcas de psicólogos, psicoterapeutas, psiquiatras (horreur, la bête noire), psicofantes, psicodramáticos, psycho killers e demais, que prometen, con certo maligno candor , devolvernos ese estado ideal de plena madurez. Autoestima. Pensamento positivo. Confianza. Fe. E tránsito intestinal inmellorable.

Estúpido, claro.

Non é aí onde se quere deter hoxe o ollo mecánico da criatura mecánica. Do peterpanismo [sic]teranse escrito xa teses, e reseñas a teses e todo.

En realidade, a neotenia disecciónoa noutro tipo de actitudes. Non na sa falta de madurez e na normal carencia de estabilidade emocional [nun mundo inestable e incerto ata o nivel do átomo, aqueles que gozan de estabilidade emocional ha de ser porque amosan a sensibilidade dunha tapia. Non me cambio por eles. Mmmm.Ou…?]. As actitudes neoténicas que observo na raza humana exemplifícoas cos debuxos animados: os debuxos animados -con perdón dos que se curraron os bisontes nas covas paleolíticas hai miles de anos- son un dos inventos máis decisivos do século XX.

Pensen: un debuxo animado. Inmediatamente pensan: cousa de nenos. Pero sigan pensando [con coidadiño, por se doe]. Os adultos de hoxe vemos e somos fans dos debuxos animados [ e neles englobo o 3D, os cómics ou os gráficos dunha Playstation] . Movémonos nun mundo no que fabricamos seres aos que dotamos de ánima. De vida. Os debuxos animados son os precursores da biomecánica. Eu afirmo que moitas das miñas historias preferidas transcorreron baixo a forma de debuxos animados. Sub especie designati ¿? [chiste especial para os borgeanos, que amenizan toda reunión de sociedade]. Un debuxo animado conmóveme, axítame, cunha forza real. Mononoke, Buzz Lightyear, os comics de Bilal, Max, Quino, Moebius… Son infantil? Inmadura? Moi posiblemente. Quero non ser adulta? Tal vez non me sae ben selo.

Mais o que realmente creo é que quero levarme parte do meu pasado, cada vez máis, a medida que vou medrando e se espera de mí que faga certas cousas [de sospeitoso contido estable].

A neotenia nos humanos significa que estiramos infancia e adolescencia, conscientemente, voluntariamente, ata límites cronolóxicos variables. En contra do que acontecía no pasado. Antes o prestixio proporcionábao a idade e, de feito, a nenez nin sequera era unha etapa tal e como hoxendía a coñecemos, unha etapa con sección propia no corteinjlés, por exemplo, con roupa, libros, entretemento ou Dereitos de seu.

Non. Antes ninguén quería ser neno moito tempo. A partir dos 30 o noso corpo cóbranos un duro aluguer. A xente medraba rápido, reproducíase rápido, esquecía as ofensas rápido e, seguramente, tiña orgasmos moito máis rápidos.

Hoxe vivimos no noso corpo de aluguer vendo debuxos animados -que contan historias máis substanciosas que moitos libros supostamente sesudos e que, ao final, só falan de líos de parella e do “guachi” que é o autor/a- e xogando día e noite.

Advertiron que a nosa especie, a estas alturas de milenio, está obsesionada con matar o tempo xogando? Xa sei que haberá canicas prehistóricas e xogarían ás sombras chinescas no fondo das cavernas, pero nestas datas a industria do xogo [a do entretemento, en xeral] obríganos a ter algo entre as mans para ser persoas. Debemos saber xogar. Pero xogar é moi difícil, implica desprenderse dunha parte dun mesmo, saber distanciarse, nun zoom cara o cenit que nos faga pequenos. Deberían aprendernos a xogar na escola.

A existencia é un xogo. I esta triste e petulante frase sitúanos máis cerca dos nenos que xogan, como dicía un autor arxentino hipercitado, que xogan “con seriedade”.

Outra das actitudes neoténicas da nosa especie reside no hedonismo e no despregue dos sentidos. Cando nenos apenas fomos unha manchea de nervios atados a un embigo. Todo era sensación. Perplexidade. Comprensión do corpo. Ao longo da vida perpetuamos ese redescubrir dos sentidos: Vea, escoite e experiménteo todo, di un eslogan dun Home Theatre. As palabras emoción e sentidos acaparan boa parte dos campos semánticos publicitarios. Sentir e emocionarse representan o cumio da natureza humana neste principiar do milenio. Emotional landscapes. Temo que o exceso de sensorialidade nos deixe fríos. Ou talvez non o temo, senón que o agardo e, mesmo, con alivio. Xa que todo é “unha nova sensación” e a nosa finalidade nesta Terra semella non ser outra que desfrutar dos nosos sentidos, o día que non sintamos nada hemos experimentalo cunha repentina curiosidade.

Na adolescencia sentimos con tal forza que o resto da nosa vida é nostalxia de todas as primeiras veces. Pero iso tamén ten moito de cliché. Eu, que son o modelo ou dummie que máis preto teño, esquecín as primeiras veces de moitas cousas e lembro cunha luz de caleidoscopio moitas segundas, terceiras ou enésimas veces.

Quizais o quid radique en experimentar eternamente como unha primeira vez… Unha necesaria ilusión óptica que funciona no namoramento, na chegada do verán -sempre me parece o primeiro verán de todos-, en certas mañás ou certas noites moi noites. Pero coido que esa falsa sensación ou falsa memoria opera nun tipo especial de caracteres, non en todos.

Creo que teño dereito a ser nena toda a vida. Como tal vez ti -que estás lendo a un tiro de pedra binaria- como tal vez ti o cres. Seica nunca o formulaches así. A nosa opulenta ociosa sociedade occidental permítenos o luxo de ser nenos de xeito ilimitado. Non temos que correr para fuxir de soldados. Só corremos. Non temos que xustificar un pensamento racional. Emocionarnos ata a épica é suficiente. Os nosos heroes poden non ser grandes. Queremos que nos conten contos – que pobo humano non?-. Reivindicamos o dereito a saír en camisón con dúas trenzas ladrando por ti. Somos poliños na procura de cascaróns con hipoteca. O capricho, a indolencia, a insolencia temeraria… son virtudes incontestables. Debuxamos coa man esquerda. Probamos a ver. Afiamos lapisiños de cores. Abrimos moito os ollos ao cosmos. Comemos cosmos. Intuimos. Mentimos. Na escuridade hai cousas. Máis das que hai na non escuridade. Falamos do revés.
We’re fountains of blood in the shape of a girl.

Xogamos.

Interesante desviación da vida humana, xogar. Derivada do almacenamento de alimentos e do control da temperatura corporal. O xogo fainos grandes.

Quen non lembra o nome dalgún boneco da súa infancia?
E cantos nomes de supostos amantismos, de amigos indelebles, xa non viven nos nosos circuítos da memoria?

Sorrís lendo isto, pequena larva?

Soundtrack: Por este doce e vulnerable momento: La la love you, dos lonxanos Pixies. E tamén unha supernova versión bossanova do Heroes do aínda máis lonxano Bowie feita por Damills. Agasallo de Viti.

All I’m saying, pretty baby

La la love you, don’t mean maybe

Ven que fermoso simplismo?

En inglés, ao ser amado díselle baby. Neotenia? I é neotenia que, nas identidades trucadas da rede, tantas persoas elixan ser “pequeno”, “diminuta” ou “lil’… ?

Datos de interese: O desamor é unha falsa e tópica fonte de inspiración. Tampouco nos fai máis grandes. O desamor é unha espera insoportable. Unha toxina que se pousa, coa delicadeza do amor, enriba de todas as putas cousas.

Sentirse un cabalo coxo. Sobre o que deciden cómo e cándo rematalo.

Hoxe haberá algún tipo de lúa. Miren, a ver…

Matinando en cómo se diría debuxo animado en latín [para calcar a expresión sub especie aeternitatis modificando o aeternitas por debuxo animado] consultei a un clásico devoto. Suxeríume tal cantidade de fórmulas, a cada cal mellor: imago in actu, imago in motu, simulacri, spectri… Nestas últimas, o mérito é que preservan o contido de alma presente na expresión orixinal de debuxo animado. Grazas e garzas que saen voando, Alberto.

Navegando, atopei unha páxina de test de carácter. Soa un pouco á teoría aquela medieval dos humores, o sangue, a flema, a bile… Pero seguro que pinchan no enlace e pican. Saíume o número 1. Tal vez mañá me saia o número 6. A algún lle saíu o número 7, “amorfo”?

E que me din de Plutón? Jajaja. Vaia destitución. Claro que xa se lle notaba un pouco aparte, sempre foi un planeta algo distraído[para min sempre serás planeta, Plutón (verbenero!! Síntoo. Sei que xa cubrira a cota de xogos de palabras neste post)]

Créditos das imaxes: As 1 e 2 son de Ray Caesar . A 3 é de internet, si, pero ábranme o cranio que non lembro de onde. Mmm. É un delito?

Recollo do chan do que nuncapubliqueino2004 (e que levaba por nome Soñeime antes nesta escena) 3 fragmentos dun artigo acerca do madeinchinismo (fascinación e ubicuidade do Made in China), un espello desa nacionalidade (destes pequenos, redondos, de maquillaxe, para levar no bolso) e que enlaza coa nenez e cun concepto do que quero falar no seguinte post: a neotenia.

Se é que obrigas con hormonas e con novos dispositivos mecánicos así mo permiten, claro.

Velaí o artigo, digresión anormal, meandro inútil, vaga disertación, luxo vertebrado ou veleidade lingüística de criatura que ansía ser humana:

“Made in China, pero para velo tiñas que darlle a volta.
Ao espello.
Porque eu levo un pedazo falando dun espello. Non sei qué maxia mutilada obra na escrita, que só recolle a partir dun certo momento unha fala longa coma unha vida. Non sei qué ten todo isto que só conta as cousas de certo xeito cunha remota analoxía á verdade.

Pero dicir a verdade é cousa de tan mal gusto.

Debe de ser por iso que os humanos nacemos estetas. E veneramos o bo gusto, ante todo.

E os espellos.

Eu tiña un diminuto espello que perdín nun entroido en Ourense, disfrazada de Lobo-disfrazado-de-Carapuchiña.

Cheguei a chorar por ese espelliño, espelliño máxico. Chameino cunha deliciosa palabra castelá imposible de traducir, “espejuelo”. Palabra que me arrastra nunha especie de ciclón laminado cara os contos de Antoñita la Fantástica e o colexio de monxas, ou xitanas con coquetos dedos sucios. Espejuelo, espejuelo. Non respondeu.

Nunca a obscenidade da precisión cristalizou de modo máis homoxéneo que no Dicionario. E o Dicionario revélame que “espejuelo” xamais significou o que eu pensei. Péchoo, fascinada.

Tanto ten. O meu espello xoga agora cun rostro que non é o meu, perdido tralos antifaces e confetis de Ourense. Ou quizais ninguén o abriu desde que o extraviei, e atesoura o derradeiro rostro que mirou –o da Carapuchiña pintando os beizos -. Quero pensar que, tras tantos anos sendo eu a única alí dentro, alomenos gardarame unha superficial fidelidade, como lle cómpre a un espello que leva toda unha vida espellando un único rostro.

Superficie rozando superficie.

Galano dalgún cumpreanos da infancia, cando as cousas Made in China revelábannos un mundo ancho e liso de espello de xeo. Nunca houbo merda tan rutilante coma a china para un neno: a comida china, o plástico chino, os bazares chinos, os contos chinos…

(As mil e unha noites eran a voluptuosidade e a noite recortada contra un mirador de estrelas. Os contos rusos eran os pasos na neve e a brutalidade. Os contos de sempre eran as tres irmás. E os contos chinos eran os palacios de xade, as princesas de laca e os engados).

…a trapallada china.

¿E o espelliño?

O espelliño perdeuse no tempo, como tantas células miñas, coma os meus dentes de leite, as guedellas de princesa, os amores sucios e cubertos pola neve.

Xa o dixen: eu creo que teño dereito a ser nena toda a vida. Coma un espello, repítome para dar fe de min mesma. Os teóricos da comunicación chámanlle redundancia. Os poetas soltan a esdrúxula consabida. Anáfora. Para min a repetición é o xeito de estar sobre o mundo. A copia da copia. E a copia é a abundancia. E a abundancia, señores teóricos, señores poetas, é a vida.

Ou mellor dito, o espellismo da vida.

A xogos tales condúcenos a reflexión.

E sobre todas as cousas, o Imperio dos Sentidos. Cando perder un espelliño redondo, de cursi e primoroso motivo floral, redondo e vermello coma vísceras e mapoulas… cando perder un espelliño some na épica tristeza dun reino empañado a quen o perde. Cando botar o alento sobre a neve non nos devolve a nosa imaxe.

Sobre todo para quen a neve non é máis ca un dispositivo da beleza. Un ser que adormece nas páxinas escritas, nos poemas dignos de tal nome i en certas películas de insoportable fermosura.

Cando botar o alento sobre as nosas mans tampouco nos devolve ao mundo para ser de novo

NENOS

Emperadores dos Sentidos.
Caprichos fugaces.
Nenas tiranas e malhumoradas que olen a talco e a ouriños.
Donos de todas as súas imaxes, ata que o espesor do mundo os alcanza e os converte en servos.
A mistificación sensual, kitsch e sofisticada que opera nas infancias e nos productos chinos.
¿Idealizo a infancia?
¡Como se pode idealizar o que é i é sen volta de folla!

A glacialidade é o atributo da nenez. A distancia de espello coa que o observamos todo. En francés -ese idioma xenital que semella enfatizalo todo cun aire indolente- la glace é tanto o espello coma o xelado. Dúas entidades do mundo creado que conteñen a pureza da infancia, coma o interior virxe dunha esfera de cristal que neva copiosamente cando a volteamos.

O espello é a extensión principal do cerebro dun neno.
O xelado é a extensión principal da súa sexualidade.

Seguro que a primeira vez que unha crianza esquimó fai un buraco redondo no xeo para proveerse de peixe –seguirán a facelo?- o primeiro co que abraia é co seu rostro.

Cremos que temos dereito a ser nenos toda a vida.

(…)

Vendo fotos dos anos 30 e 40 un percibe que, naquela altura, os nenos vestían e adoptaban poses de homes e as nenas, de mulleres. Un mozo de 22 anos era, seguramente, un señor con gafas. Os pícaros da rúa apoiábanse con desidia no fondo da foto e fumaban descaradamente, pero aquilo non era máis ca unha paréntese que non mitigaba a súa presteza inmediata para empuñar unha arma, unha idea política, un discurso teórico.

En tempos bélicos, a infancia non existe.
Vale dicir, a infancia nunca existiu.

É na época de paz –mesmo que sexa unha paz puta e disfrazada-, que os mozos de 22 anos apóianse con indolencia no fondo da foto do catálogo de Versace, por exemplo, e devoran xelados cun desexo interminable que me atravesa, lámbeme os peitos, e chega tamén ata ti.

En tempos acristalados, a infancia dura ata que a persoa perde a capacidade de pegar o nariz no cristal e mirar cuán grande, indiferente e prodixioso é o universo.
Vale dicir, a infancia dura ata que un se fai funcionario.

Os nenos ricos sempre fomos nenos.
Mesmo os nenos pseudo-ricos, é dicir, os pobres de orixe rica. Hai un xeito de ollar que non se perde, e que só o proporcionan a opulencia, o bazar.
Toda a callosidade dos nenos que non son nenos, os nenos de favelas, de guerras africanas, de vertedoiros, de hospitais, de iglús, de orfanatos… seméllanos dunha fascinante cortiza. I en realidade somos nós os nenos acortizados que miramos o mundo desde o interior dunha nave unipersonal botada á deriva do espacio, cun cristal panorámico ao que fican pegadas as inmundicias do mundo: o sangue, o lixo, o seme de balea, os seres primordiais dunha célula ansiando como ventosas multiplicarse e bendecirse pola vida…

É nosa a callosidade que nos envolve, aínda que prefiramos dicir crisálida, ou lágrima, ou burbulla de Coca-Cola…

Pertrechados contra o que chaman inmundicia.
Contra o mundo.

Tanto é así que a asepsia constitúe a principal enfermidade dos super-nenos e nenas occidentais. O exceso de hixiene é posible causa dos estragos de alerxias, virus dixestivos, herpes zóster e demais patoloxías esotéricas. Estamos limpos como diamantes. E, como diamantes, buscamos a emoción, a víscera, a besta rabiosa da que ser carlanca, o pescozo tépedo que morder coa delectación que produce en nós o perdido. Estamos enfermos coma diamantes puros.

(…)

Pero estes son os vellos trucos lingüísticos dos poetas, que anaforizan, e repiten e tiran da súa chisteira unha chisteira maior.

Sigo falando do meu espelliño Made in China.

Négome a comer ata que a vida mo devolva.”

BSO: China Girl, David Bowie ; BSO de El último emperador, Ryuichi Sakamoto

Datos de interese: Négome a ser rebelde, transgresora e orixinal. Son copia e plaxio e hormonas alborotadas que dictan a miña conciencia. Tampouco son intelixente nin fermosa e fartei de facer xogos de palabras constantemente utilizando parénteses e dobres sentidos para amosar o meu enxeño e as miñas referencias culturais. Négome a ser coolta.

Non estou na era na que me tocou vivir.

Pero agora vén a época estival. A miña preferida por tantas razóns que elixo non contar…

Porque o inverno, máis que unha época, é unha épica. Último xogo de palabras.

Neste puro instante, son hermafrodita. Pasen e vexan, feirantes, morbosos, amantes do feminino, a oxiva perfecta e a arquitectura orgánica. O espazo perfecto e a sexualidade perfecta.

Non quero saber cándo é lúa chea

“O seu corazón latexa máis depresa que antes do embarazo: uns 12 latexos máis cada minuto. A súa masa sanguínea aumentada circula máis axiña e uns 185 mililitros do seu sangue atravesan a placenta cada minuto” Marie-Claude Delahaye

“Algunos estudios demostraron que incluso a los recién nacidos les gusta mirar los rostros bonitos, que tienden a ser simétricos, pero sólo en el caso de personas que nunca antes vieron. Pero, sobre todo, prefieren mirar los rostros de sus padres y de conocidos a las imágenes de abstracciones” Nancy Etcoff



Créditos das imaxes: 1.- Foto tomada por Pequeña Esquimal. O espello que aparece non é do que falo no texto 2.- Foto de Noemí Cubillo, ser que tiven o privilexio de coñecer nunha relación desigual e que ten a sensibilidade fotográfica dunha película ISO 3200

Escribo cun Uniball eye (Mitsubishi).
O meu primeiro disfraz foi de xaponesa.
No colexio pintei unha dama nipona de escaiola (azul, rosa, vermello). Tocaba unha mandolina. Talvez era chinesa, como a nai de Familias de 7 países.
Crecín con Mazinger Z, Candy Candy…
Algunha vez cantei Sakura, tema que polo visto fala das cerdeiras.
Alguén aprendeume a elaborar sushi.
Unha secuencia impactante da miña nenez é a do suicidio de Anju, no Intendente Sansho, dun señor apelidado Mizoguchi.
Coñezo á ex-secretaria do Embaixador do Xapón, en Madrid. A día de hoxe odia todo o que veña desa presada de illas no Pacífico…
Lembro unha estampa erótica dun polbo xigante e unha muller núa.
Leo a Mishima e a Sei Shonagon.
Teño certa curiosidade polo hentai. Por Mariko Mori.
Os empurradores do metro. As libidinosas adolescentes. Os que mangan braguiñas tendidas de nena. A moda neopoppunk. Os otaku.
Blade Runner. O anime. O manga. Mononoke. Amaterasu. Os haiku. O terror xaponés. A neve. Ran.

Que ten Xapón neste principio de século XXI? Simplemente é unha das potencias ultratecnolóxicas que domina o globo? Por que os xaponeses son devotos de todo? Por que hai tantos devotos de todo o nipón?


Con fervor…

Aishiteru


BSO: Música tradicional do Xapón, Ensemble Nipponia. Cousas máis raras oiredes, seica. Pero, que melodías son estas? E a percusión? E a voz? Canta esa voz? Se é así, quen lle aprendeu a cantar? Ou recita antigas sagas? Ou máncanlle os zapatos? Pretende intimidarte? Que musa de música é esa?

Se hai máis preguntas sobre o tema: Taiko, Oedo Sukeroku. Tambores.

Datos de interese: Xa non me alcanzo a ver os pes.

Onte sentei nunha pequena cadeira no borde da praia. Contestaba unhas preguntas que gravaban nunha cámara. Un docutraballo de Sindri. Comunicación Audiovisual. Ao redor: as primeiras intrépidas en bikini na praia. Sol baixo na praia. Cámara e micro e script na praia. Caterpillars apisonadoras de area na praia. Vento. Na praia.
O vento levou todas as miñas palabras e o micro apenas rexistrou fiuuu. Verdadeiramente, hai días que se van co vento. A Tara?

Lev Manovich desvela que os artífices de pelis de 3D han de estropear e meter ruído en certas imaxes demasiado realistas para darlles máis verosimilitude. Fala do mítico Zeuxis, pintor a cuxas uvas pintadas baixaban comer os mesmos paxaros. Ai, as ilusións. A linguaxe dos novos medios de comunicación. Barcelona. Paidós.

Nintendo lanza Wii a finais deste ano.

Os memes: unidades de transmisión cultural baseadas na mímese e na memoria.

Non é bo fritir outros alimentos no aceite de fritir setas.

Nikki: diario en xaponés

I pintoume o ventre de azul. Unha porta. Uns pes. Un fósil. Un óvulo. Uns espermatozoides.

Hoxe choveu.

Marcadores: Devotions

Unha coincidencia. Que emoción.

Dúas. Que enigmático.

Máis de dúas. Pero, de que estraño galvanismo estamos feitos?

Primavera. Interior día. Tarde tranquila.

Soa o móbil. Un home. O pai dun coñecido, compañeiro de teatro. O motivo da chamada non importa. Si as súas intrigantes galvanoplastias.

Cómo riscando no seu cobre atopo un raro e valioso metal, protexido coma un feto.

No transcurso da conversa o home interésase polo meu nome. El é vasco. Dime que hai moita xente que leva o meu apelido no seu pobo de orixe, Amorebieta. Eu aclaro que o meu apelido, o do señor que se chamou meu pai, procede de Saldaña, en Palencia. Iso emociónao. Primeira coincidencia: el traballou de mozo como repartidor dunha casa de betumes e ceras e o seu primeiro destino foi Saldaña. Inmellorables lembranzas de Saldaña. O cal quere dicir: inmellorables lembranzas de cando tiña vinte anos e repartía betume de Xudea e cera para cirios.

Segunda coincidencia: el viaxou do País Vasco a Palencia no seu primeiro traballo. Meu pai viaxou de Palencia ao País Vasco no seu primeiro traballo. A Vitoria. De aí vén o meu nome. Supoño que vén de aí. Hai un santuario. Talvez existise unha estíbaliz previa a min. Alguén que meu pai coñeceu. O home alboroza no seu lado do teléfono. Teu pai e eu andabamos preto, en traxectos cruzados.

Collerían trens opostos. Escribirían cartas que se cruzaban. Coñecerían aos mesmos revisores, ás mesmas vendedoras de flores das estacións.

Terceira coincidencia que o home do teléfono ignora. Chámase igual có meu pai. Para colmo, o fillo deste home -o rapaz que eu coñezo, o actor de teatro- leva un nome que formou parella co meu nun coñecido dúo musical vasco.

Por un momento esplende o espellismo dun home morto.

Hai algo do señor que se chamou meu pai na vida dese home que hoxe petou no meu móbil. É algo pequeno, fugaz e efémero. Nunca puiden sentir nada pola figura paterna porque nunca me deu tempo. Nunca houbo amor de filla a pai. Supoño -e iso é moito máis doloroso- que si de pai a filla. Pero as lembranzas non existen. Non hai constancia desa relación, porque a persoa que podería lembralo non vive e a que vive non se pode lembrar. Polo tanto, non existíu.

Hai pouco lin un artigo acerca do deleite piscolóxico que nos producen as coincidencias, os azares, os acasos (En Estambul atopeime con…! Nacimos o mesmo día á mesma hora! Chamámonos exactamente igual! Hoxe soñei que me chamabas! Compramos os polos na mesma carnicería!!). Moitos investigadores sentiron atraídos pola idea do azar. O húngaro Koestler, por exemplo, un tipo, por outro lado, tan apaixonante como a idea mesma do azaroso, con certo pruído parapsicolóxico.

O fascínio da casualidade non deixa de ser un espellismo vencellado á causalidade. A idea de que todo efecto provén dunha causa e todas encadean o mundo nunha especie de bondage feliz. En As raíces do azar, Koestler planta unha árbore de fe, agnóstica, pero que escarba nas leis das cordas invisibles que nos enlazan aos obxectos (telekinese) ou ao universo.

É o universo un enorme paquete-bomba -finamente atado con cordeis- do que somos mecanismo?

Que ten que ver ese señor que me chamou ao móbil co señor que se chamou meu pai? Son persoas diferentes en todo. Ou iso nos gustaría crer. Abominamos do que é igual porque fainos pensar nesas terribles palabras como copia, clon, plaxio ou faltadeorixinalidade ou (sacrilexio) faltadeindividualidade.

Meu pai foi un señor coma todos. Viaxou en tren e tivo un primeiro traballo, como tantos e tantos outros. Tivo un nome. Un nome xermánico que leva certa xente. De cando en vez lembramos del. Lembro del como lembro do meu gato, de Perec ou da Serea de Andersen. Non é máis ca unha serie de circuítos neuronais, unha morea de fotos vellas, unha voz gravada nunha cinta, un tipo delgado con nariz hebreo que aparece nunha super-8, unha chaqueta de pana zurrada e unha Minolta.

As veces que soñei co meu pai tiña que botar man do rostro doutra persoa. Coñezo mellor o rostro de Madonna ou o de Angelina Jolie. Imaxinen os monstros cos que soño.

Todo isto non desprende unha migalla de tristeza. Si moito de estrañamento, curiosidade e unha certa saudade que vive pegada a min coma unha cotra de ácido e sales vivos.

Invádeme un certo pantanismo ao pensar que o señor que se chamou meu pai deu no seu branco con esta casualidade. O seu branco era eu. Esta memoria implantada. Este post.

Noutra ocasión seguirei a tirar do fío do azar que non ten fío e vive os seus días cun cosmonauta perdido no baleiro.

BSO: Air. Todo neste dúo galo é tan casual. Mesmo a voz do tipo. Non parece que cante por vontade propia, senón por algún azar descosido que lle puxo un micro diante. Ten esa certa indolencia poppie. Biological gústame especialmente. Ou Venus. Ou Cherry Blossom Girl.

[Achégase o tempo das cereixas. A criatura mecánica saliva]

Datos de interese: Síntome como lúa crecente, como as vacas gordas do soño de José, como unha metáfora dentro dunha metáfora. Son saturnina e planetaria. Fabrico cellas, cabelos, beizos e lingua. Levo un ritmo industrial. Síntome fóra deste mundo local. Sempre me sentín bastante fóra (Galiza, España, Sistema Literario, non hasteo estandartes nin finxo cantar nos himnos). Síntome máis ca nunca da patria de certos accidentes xeográficos como Seixo Branco, os ríos, a Vía Láctea, as refinerías e as grúas portuarias. É dicir, non apátrida exactamente senón irritante para todos aqueles que se aferran (con fe, palabra agochada dentro da palabra aferrarse) a uns poucos dogmas concibidos por outros antes ca eles.

Sempre esquezo conceptos aprendidos.

Da miña infancia prodixiosa de memoria e capacidade de aprendizaxe conservo o don aínda máis infinito de desaprendelo todo. Poño aplicación niso.

Por iso sigo sendo un pouco filla do aire. Do aire e da muller máis fermosa dos contos chinos.

A muller máis fermosa dos contos chinos. Ou ruso-chinos. Iso é ser nai.

Pero, que é ser pai?

Créditos das fotos: A foto 1 é de Chema Madoz. A foto 2 ignoro quén a tirou, pero pertence ao álbum familiar e á única persoa da familia que non aparece nela porque non nacera aínda.