LITERATURA Para Enrique Vila-Matas Os pisos praguenses en que viviu Franz Kafka, e as súas gravatas negras e os seus chapeus e os seus zapatos. O pelo enxoito de James Joyce, cuxa man queimou Dublín. Os amantes de Luis Cernuda, rindo ás súas costas. A dona de Shakespeare, vella e adúltera. Os ollos verdes eSeguir lendo “resucitando textos dos demais”
Arquivos de autor:estíbaliz...espinosa río
sen selo dende NKT
Como xa che teño dito noutras ocasións, non imaxino outro traballo nin outro lugar que me encha tanto coma este, coma esta África que me namora, á que pertenzo, porque encerra e representa, como ningún outro lugar que coñeza, todo o que a humanidade é, o que foi e o que pode chegar a ser. deSeguir lendo “sen selo dende NKT”
un sinal deses que
vaguedás
…de feito, moitos só aspiraban a saír dun texto canto antes para entraren de contado na eternidade. A ela acontecíalle algo similar, mais simétrico: aspiraba a entrar nun texto para que non a alcanzase a eternidade. Abrir a porta dun texto coma o dunha gruta. E que a eternidade pasase fóra zoando, como faría unSeguir lendo “vaguedás”
tinta a punto de
O pretexto da tinta. A tinta como materia escura que conforma o universo dun texto tan absurdo como é un poema [un poema non ten sentido, é insignificante na vida dunha persoa. Por iso, cunha vehemencia pueril, necesitámolo]. No libro ése que non sei se aínda pechei – non atopo a chave-, incluín este texto.Seguir lendo “tinta a punto de”
morriñas sen gravidade
Acabou o mes de, entre outras cousas, a pegada na lúa. Nunha canle de televisión pasaron un documental sobre astronautas. Norteamericanos, claro. Sobre rusos é moi estraño velos, a pesar de ser eles os xenuínos portadores do xen cosmonauta. Isto dígoo eu, naturalmente. O documental céntrase nas sucesivas misións do sonado programa Apolo. Cunha músicaSeguir lendo “morriñas sen gravidade”
fragmento de alma na que
[…] As noites si. As noites son máis dolorosas. Todo é máis livián en xullo. Nada importa tanto en xullo. Como Luminal, así a luz de xullo. A luz polarízanos. A luz que nos oxida. […] Fragmento do poema Corte transversal de un año humano, dentro do mes de xullo, incluido nun Almanaque que seráSeguir lendo “fragmento de alma na que”
contundencia
Unha das funcións principais da literatura desta época é facerse a dura. Coa misión de facernos os duros a nós.
C.
No mundo real, nunca coñecín a unha muller tan fermosa como C. Compartiu comigo anos de carreira e xamais fomos amigas. A súa pel facía chorar. Como era de esperar, tiña os ollos grandes, enormes e soñadores de curuxa. Unha vez regaloume unha, un moucho da sorte. Olleino con curiosidade e agradecinllo. Tiñan tamén algoSeguir lendo “C.”
casa de citas XXVI
Para facilitar a transición a este entorno completamente novo [terra firme], os animais inventaron unha enxeñosa argucia: levaron consigo o seu medio anterior para a súa descendencia. Ata os nosos días a matriz animal simula a humidade, flotabilidade e salinidade do antigo medio mariño. Máis aínda, as concentracións de sal no sangue e noutros fluídosSeguir lendo “casa de citas XXVI”
...Estíbaliz Espinosa... palabra ciencia canto 