neve sobre Snow

Aló van 52 anos disto. Xa nevou.

Non poucas veces asistín a reunións de persoas que, consonte aos estándares da cultura tradicional, considéranse moi cultivadas e que expresaron con verdadeira fruición a súa incredulidade ante a incultura dos científicos. Unha ou dúas veces sentínme provocado e preguntei aos presentes cantos deles eran quen de enunciar o Segundo Principio da Termodinámica. A respuesta foi glacial; negativa tamén. Porén o que lles estaba a preguntar é máis ou menos o equivalente científico de: Liu vostede algunha obra de Shakespeare?

Agora coido que se fixese unha pregunta aínda máis simple -como: que entenden vostedes por masa ou por aceleración, que vén a ser o equivalente científico do sabe vostede leer?– non máis do un por cento dos supercultivados percibirían que estaba a falar no mesmo idioma de todos. Así o magno edificio da física moderna vai levantando, e a meirande parte dos máis cultos e intelixentes do mundo occidental non o coñecen moito mellor do que poderían coñecelo os seus devanceiros neolíticos.

The two cultures, C.P. Snow. Relatorio de 1959 sobre o abismo entre ciencias e humanidades.

enxertos de memoria para un clon

Fumar pode matar.

Pero as caixas dos que fumaban estaban cheas de tesouros. Tesouros que, sendo tamén mortais, duraban un pouco máis ca eles.

Ver isto nos 80, nunha casa dun confín terrestre, unha casa de 3. Cando a unha nai daquela nova aínda lle gustaba Gregory Peck e o fillo maior non coñecía por entón os ciclos de Fassbender no CGAI.  Cando o tempo das canicas xa pasara, si. Pero non pasara había tanto. Había tanto.

http://www.anyclip.com/movies/to-kill-a-mockingbird/opening-credits/

a menos que

A MENOS QUE

Quitas o enxerto de memoria.
Quita o seu tendón de titanio.

Quitas a vella escafandra. CCCP.
Quita un borsalino gris chicago.

Mingua o sol. O mesmo de sempre.

Quitas roupa setenteira,
sesenteira,
anos 50. 40. Vintage.

Ao luar dunha soa lúa todo parece menos
cínico. Pero máis máis ionki.

Quítase gravatas e paxarelas
que -ñoñerías as xustas- voan.
Zapatos de chapapote. Cortiza. Coiro.
Pés.

Seguir lendo “a menos que”

home. muller. café

Un home e unha muller sentados nun café. Mirándose aos ollos e moito tal. Alguén bota zucre, remexe ben. Bébeos.

Un home e un café sentados nunha muller.

Un home e unha muller sentados nun café. Sendo imaxinados por unha muller e un home que sentan noutro lugar, non se ve ben, pode tratarse dunha tetería.

Un home e un home sentados nun café. Pasa unha muller.

Unha muller e un home café sentados en.

Un home e unha muller sentados nunha cociña moendo café. Empaquetando café. Vendendo café. Taxando. Importando. Recolleitando café. Regando e sementando café. Un home e unha muller nus. Un home e unha muller que non saben cómo facer lume. Que non saben qué facer coas mans. Dous monos sentados onda unha planta.

Dúas mulleres sen café.

Un home e unha muller reflectidos en cuncas de café. Ondulantes. Concéntricos. Negros. Tóxicos.

Un home e unha muller sentados nun café. O café está morno. O café está abandonado.

casa de citas XXXVI

Nesas andamos, máis ou menos. Por culpa desa demanda punxente de grandes escritores todos os recén chegados semellan saídos dunha cámara de torturas: dópanse, lábranse, fustríganse; queren estar á altura da súa época. E o crítico, pola súa banda, non cede: custe a quen custe, descubrirá, ese é o seu cometido –esta época non é coma as demais-, precisa todas as semanas algo que ceibar no ruedo a toque de trompeta.

Julien Gracq,  A literatura como bluff

tradución diferida de EE

siamesendo una altra volta

Prevenuti

salto conceptual

Atrapar saltón cun trueiro. Meter saltón en bolsiña. Velo mover as anteniñas na viaxe de volta. A peluxe suave sobre o exoesqueleto. Élitros, que son ás, que son un “avoaragoraxa” para o saltón. Collerlle algunha clase non identificada de agarimo ao saltón. Sentir mal polo saltón. Sentir peor polo saltón. Imaxinarse saltón en bolsiña plástica, en oco negro baixo radio de coche, con monstros cheirentos con mans de sapiens que me examinan mentres escoitan música que non coñezo, que non é grilo nin arao. Ser saltón con ollos saltóns. Un corazonciño sen tagmas. Sintagmas sen sintagmas. Pensar não. Discreta e pálida hemolinfa posta á disposición da especie. Que milleiros somos.

Protocerebralmente doume conta de todo.

Alguén na casa fríe o saltón. Pápao.

A entomofaxia tamén será un recurso alimentario de primeira orde no futuro nisto que chamamos Occidente. Na meirande parte do planeta xa o é.

Os insectos son sabrosos e fonte de proteínas. No chocolate ou no brécol xa comemos habitualmente unha chea de insectos e larvas. Só temos que dar o paso a facelo conscientes.

A entomofaxia garante, din os expertos, unha carencia de filiación sentimental co animal sacrificado.

Nunha sociedade de empatía progresiva, a observación non deixa de ser kafkiana.

if it be your will

that I speak no more
and my voice be still
as it was before
I will speak no more
I shall abide until
I am spoken for
if it be your will.

Se esa é a túa vontade
que eu non fale máis
que a miña voz cale
como antes calou
xa non falarei máis
ficarei aquí ata que
se me pida falar
se esa é a túa vontade.

A versión de Antony deste tema de Leonard Cohen [con eses coros de mulleres tan Cohen] subindo nun coche a 130 110. Estremézanseme na parte final do tema. Non teman [do 3’30” en adiante].

praia de Xuño

by Suren Manvelyan

Bucear abrindo os ollos. Xa me tarda.

Sacar area do cráter dun iris.

poesía=publicidade=músculo de materia gris=parvada=sapiens

by Robert Montgomery

NADA ACONTECE ALÍ ONDE VIVIMOS E O TEMPO NON PASA  ESTAMOS PETRIFICADOS NUN MOMENTO ELÉCTRICO REPENTINO  COMO O INTRE NO QUE ACENDEMOS OS FAROS DO COCHE  COMO O INTRE DE IMPACTO DUN TIRO DE COCA  NON LLES HAI HISTORIA AQUÍ  O ESPECTÁCULO [FAMA] QUE TOMA O SEU NOME DO ESPECTRO [PANTASMA] É O QUE MANDA   E VEMOS PASAR PANTASMAS DE NÓS MESMOS NOS VALOS PUBLICITARIOS  VEMOS A NOSA PROPIA IMAXE NOS VIDROS DOS AUTOBUSES E NON LEMBRAMOS NADA

Robert Montgomery, tradución de Estíbaliz Espinosa

Robert Montgomery libros, o que se di libros non escribe. Escribe valos publicitarios, neóns, marquesiñas, carteleiras, cartaces, letras grandes en paredes urbanas…

A el si o len.

E a xente vive feliz crendo que non le poesía, esa cousa poeirenta, fedenta, cincenta dos libros marelentos. Esa é a ironía da poesía -que nos rodea e usámola decote-, a súa retranca final -mhuahaha, cánta perfidia e cánto candor- e tamén é un dos paradoxos que fan interesantes aos humanos. Os tipos eses. Os que me nos estremecen.