As cociñas xa non son o que eran. De resplandor do lume, de medo centrifugado co lobo, de gheto ancestral, de ventre de balea que vomita protóns de carne espeluznada, agora as cociñas transmutaron nun espazo no que nos medimos a creación – a criatividade, oh, palabra cadabra- e a empratamos cun pirixel emplumado. UliscoSeguir lendo “cheira a transmutación na cociña {1}”
Arquivos de autor:estíbaliz...espinosa río
fío sen fin
Asentar unha entrada de blog no alicerce temático de Casablanca -isto non é un blog de cine, eu non son crítica de cine, Casablanca non é a miña peli favorita, nin sequera a mencionaría entre as 20 primeiras- é como intentar ser orixinal nun exame de 1º de filoloxía respondendo á pregunta: Relación entre DonSeguir lendo “fío sen fin”
hemoglobina
Onte vestíuse de vermello hemofilia. Pois que nada se coagule. Non quererá deixar de sangrar. Pode que nunca. É isto unha ameaza? É
corte transversal dun ano humano
Onte presentouse en Madrid o Almanaque Poético de 2011 -coordenado por Maite Dono; da editorial El Gaviero– viviseccionado no post anterior. Velaquí penduro o vídeo que tiven a ben perpetrar frankensteinar confeccionar a partir dun dos textos pertencentes a xullo, mes que, por razóns desvergonzosamente obvias, escollín. O audio do vídeo está deliberadamente acelerado nalgunhas partesSeguir lendo “corte transversal dun ano humano”
por fin, mozas de calendario
Un Almanaque -alma na que- chegou procedente de Este Sur. Contén multitudes e textos para cada ciclo lunar, renglóns por se anotares versos roubados a fin de mes -cando os supermercados van baleiros e os días búscanse a fin os uns aos outros-, debuxos, un calendario de peto. O almanaque é azul, azul como oSeguir lendo “por fin, mozas de calendario”
dende G. para o M.
Grazas a que recibimos ao Presidente da Xunta de Accionistas da Multinacional máis arcaica da Terra, o resto do planeta xa saberá situarnos sobre o mapa e cravará unha tacholiña [verdadeira ou virtual] sobre a nosa fronte e as nosas costas, elixidas xa como posible lugar de futuros e profundos veraneos. Ou iso pareceume entender,Seguir lendo “dende G. para o M.”
quedar de carne
Non lonxe de ti, quédome de pedra co de Santiago Sierra. Pero logo palpebrexo, clic, e de pedra paso a quedarme de platino, de titanio, de uranio, e logo de diamante, e de aí volta ao carbono e, cómo non, ao grafito. Quédome de grafito e de grafeno coa punta dos dedos suspendida na tonaSeguir lendo “quedar de carne”
bilbaos
Que conmovedor é camiñar. Que profundo é cruzarse con descoñecidos. Di Andrés no seu recente blog de entradas breves: Microrréplicas. É certo, Andrés, bárbaro equilibrista, viaxeiro do hipertempo e o hiperespazo. Na Rede acontece a cada segundo: conmovémonos camiñando, alias navegando; golpéanos o vento das simas cósmicas, lovecraftiás, a cada intre que nos cruzamos conSeguir lendo “bilbaos”
descargas literarias
1 O núcleo duro da literatura, da boa, non é unha grande historia. Custoume darme conta e deime conta como de mala gana. Non é unha trama. Non é a acción. Nin sequera o desenlace. Había algo apertado que xa non está: a clásica clasificación dunha tensión [principio-nó-desenlace]. Pero non xermola aí a literatura extraordinaria.Seguir lendo “descargas literarias”
casa de citas XXVII
Son necesarios, pois, os comentarios ou tan só un sistema de autocompracencia dos lectores dun blog? Lido por aí, nun comentario de blog
...Estíbaliz Espinosa... palabra ciencia canto 