Estou soa nalgún lugar desta frase, entre onte e hoxe, entre norte e sur. Entre. Aquí. E. Alá. O derradeiro día do ano parece preciso dar explicacións de algo, facer listas de algo, facerse unha foto de un mesmo facendo algo. A miña foto deste instante é: unha vella chaqueta de lá fucsia un nenoSeguir lendo “this was you”
Arquivos de autor:estíbaliz...espinosa río
nubes pasan
Tamén o que escribimos. Tamén o que escribimos todos os miles de millóns que escribimos, que escribides. Tamén moitos deses textos ficarán como escritos con tinta simpática. Irán esluíndo. Mimetizando co empapelado. Coa paisaxe. Coas nubes que pasan. Pasan. Calan.
reductio ad
De ser algo, serei a redución a este texto. Non me queixo. Moita xente non é máis ca unhas mans a enguedellar cestas ou un lombo que sobe e baixa minas. Moita xente é un discurso esquecido, si. Pero moita outra é un discurso atravesado na garganta antes de emerxer. A fin de contas, unhaSeguir lendo “reductio ad”
naviz felidal
A editorial DVD pedíume que colaborase na súa páxina web cunhas antifelicitacións navideñas que irán pendurando ao longo dos vindeiros días celebraticios. Non son moi de Christmas carols malia, por levar a contra, estas festas non me disgustan: gústanme a neve, o inverno, os beléns, as luces, as estrelas de Oriente, os mazapáns e oSeguir lendo “naviz felidal”
teño teño teño
Teño unha amiga que xoga ao póquer; un amigo que coordina unha ONG; outro que traballou de boy; outra que cambiou a vida urbana pola rural nunha casa con framboesas dende a que se ve Monçao; teño un amigo topógrafo que me leva a ver a neve e pensa silabicamente en haikus; teño un irmánSeguir lendo “teño teño teño”
omoplatas
Un día, fun a unha exposición de Branda: un dos cadros era a parte de atrás dun lenzo. Outro día, fun a unha exposición de Pablo Gallo: moitos cadros eran paisaxes urbanas sen xente nin coches. Tamén había outros con vísceras flotando sobre xente ou animais. Dun modo intuitivo, todas esas imaxes ilustraban o que Seguir lendo “omoplatas”
costas
Pensei en escribir un texto, un poema ou un texto tipo conto, dos que estou facendo últimamente, levo anos con eses contos no lombo, contos que falan de ir contar algo sen chegar a facelo nunca. Pois ben. Un deses. Ou un poema. Os poemas son incómodos, a xente non os dixire ben, acéptaos porSeguir lendo “costas”
polaroides perdidas
Se o noso coleccionismo fotográfico entra dentro da categoría dunha hybris, dun desafío arrogante á memoria cósmica, daquela xa sei cal é a súa peor némese: que un mesmo -e non un incendio, un tsunami, unha deusa ciumenta ou unha parella furiosa- se encargue da desaparición de moitos dos seus enxendros. É dicir, fotos. ESeguir lendo “polaroides perdidas”
apostasía
O verdadeiro núcleo duro en todo isto radica na ostentación de autoridade moral, de integridade, de discurso válido do must be. O fondo, os contidos, pérdense no abismo. A cuestión aquí é que non podo evitar detestar e desprezar aos ostentadores de autoridade moral porque iso é o máis parecido á Igrexa que existe: aSeguir lendo “apostasía”
memoria para enxertos futuros IV
Non esquezas isto: textos forenses. Descuartizados. Esgazados. Falar dun texto estando dentro del, adoptar ese perspectivismo. Iso é. Isué. Todo o demais non paga a pena. Esa achádega, si.
...Estíbaliz Espinosa... palabra ciencia canto 