Abstéñanse de vir aquí os que non saiban ler, por favor.

No centro da nebulosa da constelación de Orión hai unha mancha de tinta. Onte vina, claramente, dende o meu telescopio. Pensei por un momento que a súa lente estaba sucia, así que o desmontei con coidado e limpeino. Volvín achegar o meu ollo, o ollo ao telescopio. Encadrei Orión. Aquilo seguía alí e, seguindo a súa natureza de mancha de tinta, estendíase polo tecido de gas e po cósmico como se estendería polo entramado dunha vella folla holandesa.
Esta mañá espertei con esa mancha de tinta no centro da miña cabeza. Estendeuse polo corpo meu como aceite. Troceoume en frases, transformou o meu pelo en adxectivos e os iris meus en dous puntos e aparte.
Mutoume nisto que sostés e abúrrome soberanamente agardando a que alguén, armado cun telescopio orionés, me descubra, me lea.
E esta mancha de tinta quente pase a ser dunha vez o seu problema.

XXX Congreso de Maxia na Coruña.

Podes probar alí ese truco teu de asistir a algo sendo invisible. Quen máis e quen menos, xa o fixo algunha vez. Non unicamente nos congresos.

Animádevos, oh, ánimas!

[Texto baseado en feitos reais e nunha conversa por SMS con L.]

Tomarse en serio a unha mesma é un dereito -un deber- reservado ás almas ridículas.

Só un amante practicante da atrocidade esaxerada como Thomas Bernhard – un tipo que sempre me tivo pinta de bon vivant, ou de introvertido parásito de costa mallorquina- puido desembocar na mellor e máis brillante literatura das postrimerías [post this rim] do milenio dous. O xeito en que sostén calquera opinión como esta, sobre a epidemia fotográfica, que pode parecer disparatada -e non o é, dende logo, non hai máis que ver os nosos flickrs, facebooks, equipaxes de man e demais- é drástico, dramático, obsesivo e non por todo iso menos coloquial e próximo ao pensamento humano. Xa conta con lexión de imitadores. Enabsolutos imitadores de voces.

No fondo odio as fotografías e nunca tería tido a idea de facer fotografías, deixando aparte esa excepción de Londres, de Sankt Wolfgang, de Cannes, na miña vida posuín un aparello fotográfico. Desprezo á xente que fotografa continuamente e pasea todo o tempo co seu aparello fotográfico no pescozo. Continuamente procuran un motivo e fotografan todas e cada unha das cousas, mesmo o máis absurdo. Continuamente non teñen na cabeza máis cousa que se representar a si mesmos, e sempre do xeito máis repulsivo, do que sen embargo non se percatan. Fixan nas súas fotos un mundo perversamente deformado que non ten outra cousa en común co real que esa deformación perversa da que son culpables. A fotografía é unha manía innobre que, amodiño, abrangue á humanidade enteira, porque ésta non só está namorada senón guillada pola deformación e a perversidade, e realmente, a forza de fotografar, co tempo toma ese mundo deformado e perverso polo único verdadeiro. Os que fotografan cometen un dos crimes máis innobres que poden cometerse, ao converter a Natureza, nas súas fotografías, en algo perversamente grotesco. As persoas son nas súas fotografías monifates ridículos, desviados ata o irrecoñecible, mesmo mutilados, que ollan arrepiados o seu innobre obxectivo, embrutecidos, repugnantes. A fotografía é unha paixón abxecta que abrangue todos os continentes e todas as capas da poboación, unha enfermidade que acometeu á Humanidade enteira e da que nunca poderá curarse xa. O inventor da arte fotográfica é o inventor da máis misántropa de todas as artes. A el debémoslle a deformación definitiva da natureza e do home que existe nela, converténdoos a ela e a el na súa caricatura perversa. Aínda non vin en fotografía ningunha un ser humano natural, o que quere dicir, real e verdadeiro, como non vin tampouco en ningunha fotografía unha Natureza real e verdadeira. A fotografía é a maior desgraza do século XX.

Thomas Bernhard, Extinción. Un desmoronamento, 1986. Tradución a partir da versión castelá de Miguel Sáenz

15 anos despois da edición destas palabras publícase, dentro dunha serie de libriños titulada Conversaciones con fotógrafos,  unha especialmente intensa, densa, entre Joan Fontcuberta e Cristina Zelich. O fotógrafo Fontcuberta por unha banda reivindica a fondeza do seu traballo fotográfico, a carga teórica que o encende, por riba da frivolización que ameaza toda obra que chega a nós servida nas bandexas do humor; por outra, incide nunha das claves do seu labor: a falsificación inadvertida, a verdade vendida dende os centros de poder, o xogo do certo e o falso. El faino a través da foto, un medio, segundo el,  per se distorsionador, deformador. Está a anos luz do desbardallamento de Bernhard, do seu contundente mazazo final –a fotografía é a maior desgraza do século XX-, mais os dous parecen beber do mesmo manancial de ideas comúns -que poucos ousan rebater- dadas a volta.

Por iso mesmo, coido que certo traballo crítico respecto á imaxe non ten data de caducidade, simplemente cambiarán as formas da propaganda, cambiarán as técnicas da persuasión, pero no fondo ese escepticismo debe ser transmitido con igual intensidade para nos facer menos sumisos a ese poderes dos medios de comunicación, ou da política que capitaliza eses medios de comunicación. É nesas circunstacnias, cando semella que cómpre regresarmos ás trincheiras, onde se advirte o substrato político que subxace en moitos proxectos meus. A reacción inmediata podería ser dicir: “¡Ah!, ¡qué divertido, que historia tan lúdica!”; e eu respondo: “Si, é lúdica, pero é lúdica porque vos dou claves dabondo para que descubrades que se trata dunha fraude. O que eu fago é intentar manter alerta a nosa percepción fornte a fraudes cotiás que se reservan moito de desvelar a súa condicón de tales, como acontece a cotío con todos os medios de comunicaicón que non fan senón se rexer por intereses de poder.”

A Olivetti Lettera adquirida por alguén da familia nos 70 axudoume,  a principios dos 90,  a escribir este poema dunha moza de provincias duns 17, cunha fe inquebrantable na escrita, os seus poderes sobrenaturais e etcétera.

O texto orixinal está en castelán.

Conmovede, oh, e soportádeo!

metamorfoses

Anxo cun inútil exceso de ás.
Neve caída para non remontar nunca.
Cousas, tantas, tidas por instantáneas.
Ríos que non son os mesmos ríos
mesmo que flúan no mesmo cauce.

Podedes encher de chumbo os soños nos que me derramo
esposarme
con algas enxertadas nas miñas veas máis azuis,
incrustar a vosa pedra estéril nas vidreiras
que me invento,
facer que no meu campanario
no soe xamais o bronce.

Porque vou chorar sempre polas mesmas cousas
que non son as mesmas cousas
vou chorar sempre.

Existe –dicídeme- existe morte
para a mutación da alma?

De ser humano a mineral
natureza, pedregullo ou magma sólido.
Pena rota dunha praia gris onde detivo Ulises,
restos dun navío, un bico fósil de ave,
o óso dun lobo extinto, dunha balea triste,
as primeras pedras golpeadas que revelou Prometeo.
Calquera obxecto inerte, suxeito ás entrañas mesmas
do tempo,
calquera íntima e denostada materia que nos sobreviva,
e que sempre encontrará lugar nas vosas bocas
ou sobre a vosa tumba,
vou ser.

Porque podedes lapidar a miña carne,
a tímida substancia dos meus sentimentos.
Pero os meus soños e todos os soños de
todos os homes
fraguan coa secreta alquimia dos feixes de luz
e participan, en esencia,
de océanos milenarios

inédito [circa 1991- 1993]

Sedíame eu traballando nun texto intitulado Glissando cara á levitación universal cando recibín o último de Pablo Gallo, unha micrometraxe que aúna tres das cousas que sempre arelei [lorelei] facer nesta vida: beber dun botixo, levitar e penetrar nas entrañas dun aeroxerador. E é por iso que o odiamos, a Pablo Gallo, é por iso. E por iso é que o mataremos a Pablo Gallo, entre todos, con axuda da nosa mezquindade absoluta, e silenciarémolo a Pablo Gallo para que non diga máis nada, nin beba máis dese botixo nin coma desa sopa nin lea dese libro, Pablo Gallo, nin empuñe unha brocha con aire de batuta nin teclee un teclado con aire de celesta, nin máis nunca máis nada, Pablo Gallo.

Vexan aquí a Pablo Gallo, en exclusiva antes da súa execución pública.

Velaí [voilà] o glissando:

Glissando cara á levitación universal

Oh, veña, levitemos. Deixémonos de bromas. Imos alá.

É agora que o aire da noite deslumbra coa calidez dun flash,
os aeroxeradores transforman cada alento en enerxía pura
varios metros por enriba da noite do noso cra
cra
cranio.
Somos fermosos, fortes coma retroproxectores.
Nada detén o noso pulo de ser textos
de querermos, despegamos os pés do po do chan
-coa súa forma de páxina cero-
os brazos ao longo dos nosos corpos
violonchelaicos
sen ás alla da Vinci sen lévedo    sen nike air.

Fartos estamos da ortopedia. Debemos levitar
por maldita xustiza cósmica! Porque tras tres millóns de anos
deixando pegadas sobre os camiños
o asfalto fresco
as cinzas dos volcáns que sepultaron aos nosos
e as corgas de neve polas que nos persegue o malo
xa está ben.

Xa nos vai tocando.
Xa aletean os nosos talóns, os nosos herméticos nocellos
xa nos sobe un livianísimo rubor polas arterias.
-oh, san Helio asístenos; oh, santa Valquiria!-
Oh, que contentos nos achamos e á vez,
mercuriosos e saturnantes. Cara a onde dirixir os nosos pasos
que xa máis nunca serán pasos
senón un sopro suave sobre a herba fresca
un remuíño binario sobre sobrancellados muros
unha risiña invisible sobre unha lei de fronteiras.

Enerxía escura cos zapatos colgados ao pescozo.
Semella tan doado coma morrer. Pero antes
levitemos,
materia con materia e todo é enerxía.
Olla para nós. Xa lonxe desta folla
e da túa mandíbula que saliva un pouco.
Apenas xa un puntiño no horizonte de sucesos.
Unha fusa en fuga nun glissando de, ah, harpa.

Como humanos mereciámolo.
E era tan fácil. Onde imos?
O mundo é noso, as páxinas en branco sono tamén:
materia clara para a nosa fugaz materia escura.
Vinde connosco. Oh e mil veces oh. Cara a onde,
a onde
cara a onde imos?

Estíbaliz…Espinosa, 2010 en papel a punto de

E velaquí a música que o outro día a Sinfónica de Galicia tocou na praza -arpa, chelos e chaikovskis ripando todos a fibra sensiblemente intestinal do público- e que me provocou unha insoportable morriña de cantar novamente no Coro. Só os impuros de corazón non levitaron con esa propina do programa. Permítanme o chauvinismo: tiñan que ter escoitado á arpista -adóroa- e aos cellos -adóroos- desa orquestra en concreto. Desa provinciana e milagrosa orquestra.

Щелкунчик- Фея Драже/Принц Коклюш