…Estíbaliz Espinosa… palabra ciencia canto
✍ astronomía | literatura | ciencia | música
Para un vindeiro libro colectivo de poemas fun convidada a pensar co sangue. Unha das partes posibles desa analítica final podería ser esta:
/ 5 harakiris vasculares /
nubes que corren
Sentir unha punzada
no ovario esquerdo
enigma ao aire:
tres pingas rubias na
neve sen rastros
nadando os nosos
capilares irmandan
con rastas de algas
bragas caídas
E bocas de grosella
sen se saciar
a páxina que
lía cando os miolos
lle rebentaron
E…E. Río
:: biblioclasm ::
Como sabedes se lestes, durante as seiscentas páxinas anteriores a choiva non deixou de chover. Pero nesta, ao fin, ábrese un claro. Unha humana arrástrase a secarse, aproveitando un baleiro na folla. Escorrégase. Acende un lume minúsculo ao pé, para se quecer un pouco. Foi que fuxiu por un pelo. Mira ao ceo, ese ceo de ollos que armades os que ledes. “Xa volve orballar”. Rosma. Pestanexa.
E caen as primeiras pingas que non son as primeiras, senón a continuación dese dioivo de novela previa. A humana acubilla o lume na palma da man. Non vai deixar que se apague. Non. Sopra a modo para darlle vida. Sopra con máis ganas. Unhas faíscas avelaíñan e prenden pola marxe o papel da páxina. Da súa páxina. O papel arde ben axiña.
A humana salta polo buraco calcinado da folla impresa que leva o número 633. Uns pingadóns de choiva lúxanlle o rostro, pero xa tanto ten. Nuns minutos, o lume devora a continuación da novela, outras trescentas páxinas reducidas nun tris a cinzas e, por enriba delas, o ballón dáse agora con furia sobre a humana, que nos parece que baila. Vai enchoupada. Vai tola. Fumea a lumieira.
Analfabeta.
Baila.
«Calquera tecnoloxía avanzada abondo é indistinguible da maxia»
3ª Lei de Clarke
Nun par de horas comezará un concerto planeado, disque, dende hai 15 anos: Carlos Núñez coa Orquesta Sinfónica de Galicia baixo a dirección de Víctor Pablo Pérez. Para os que non asistan pero lles pique a curiosidade do que alí se vai argallar, a seguir as Notas ao Programa que escribín para o encontro:
CARLOS NÚÑEZ COA OSG
«Din os neurocientíficos que a nosa memoria non se sitúa nunha única rexión desa nebulosa gris de 1 quilo que chamamos cerebro. O seu mecanismo parécese máis ao das nosas memorias de computador: múltiples, con arquivos diseminados aquí e alá… memorias ramificadas.
Carlos Núñez leva anos traballando non só como prestidixitador de todo tipo de canas furadas, senón tamén como explorador dunha memoria musical que no seu caso se transmite pola xema dos dedos. O mozo tímido que, segundo os seus profesores, pasaba horas punteando bolis bic en plan frautas imaxinarias, é un dos mellores intérpretes do mundo. Tocou canda figuras lendarias, desde Ry Cooder a Paddy Moloney, pasando por Dulce Pontes, Vicente Amigo, Noa, Sinéad O`Connor, Carlinhos Brown ou Bob Dylan, como un xardineiro ou un xenetista que se dedica a facer enxertos no que se coñece como «música celta». A todo iso imprímelle o seu estilo -o «tremolo» inconfundible do seu toque- cunha curiosidade voraz: é un nómade, un cazador-colleitador de memorias sonoras ramificadas.
Nalgún momento de finais do século XX, Carlos Núñez recolle memoria sonora atlántica como unha semente voandeira na palma da man. E, naturalmente, sopra.
Parte I A mares
Tomadas en cru, a música popular e a música culta conectan os mesmos cables no noso cerebro. Neste concerto danse a man as dúas tradicións, sen prexuízos, sen tópicos. Navegan xuntas.
Característico da música tradicional é que, ao perderse na noite da especie, unha mesma melodía sofre excitantes metamorfoses e cambia de nome sen problemas. Por exemplo, a cantiga Non te namores, meniña aparece como Tears of Stone no disco Santiago de «The Chieftains». Con ela mergullámonos aos poucos a ondas de arpa. Se viaxásemos a bordo do «Nautilus» do capitán Nemo partiriamos da ría de Vigo, rumbo a outros mares. E neste concerto hai moitos: desde o Cantábrico ata o mar do Norte, desde o de Xapón ata o mar de adentro.
Algo na modalidade menor de Non te namores, meniña lévalle a contra ao seu título. Igual que esa técnica de sedución baseada nun «non» para que sexa «si», Non te namores, meniña semella composta ás claras para namorar. É a prohibición que nos invita a deixarnos levar nunha viaxe mariña. Unha hora marítima. Un amor por mar.
E comeza a peregrinaxe. Se nos dixesen que o Pilgrim’s sunrise, co seu «tempo» marcado, é unha alborada tradicional de -poñamos- Cambre, seguramente nolo creriamos. En realidade pertence ao disco May we never say goodbye de Shaun Davey, un coñecido músico e compositor norirlandés a quen Cambre poderá soarlle facilmente a Cambridge -ou a «Cymru», Gales en galés -, aínda que en traballos previos Davey xa incluía pezas con títulos como Santiago ou Vigo. Se Galicia foi durante uns anos o segredo mellor gardado do mundo [discográfico] celta, por sorte ninguén gardou o segredo moito tempo.Seguir lendo “notas ao programa de Carlos Núñez coa OSG”
…galego.
O pasado Bloomsday paseino no pub Dublín xunta outra xente, a facer a lectura do Evanxeo do século XX. Oficiou Pedro Ramos.
O pacto consistía en ler unha páxina a cambio dunha copa. Moitos leron páxinas ao chou, outros levaban algo preparado. Case todos comungaron con cervexa.
Nunca merquei o Ulises. Fíxenme cun exemplar aos 20 anos, “liberando peso dos andeis sen pasar por caixa”, segundo o eufemismo que empregaba daquelas para a miña peculiar relación coa sección Libraría duns coñecidos grandes almacéns. Unha estupidez de tantas.
Tampouco o lin completo, senón que conxelei a lectura no capítulo de Circe, un dos meus preferidos e quizais máis coñazos, o que leva o número 15. Líao no autobús que me trasladaba todas as mañás ao polígono de Sabón, á Voz de Galicia, onde traballei un verán como correctora dos Diarios de Sesións do Parlamento galego, un traballo divertido coa súa xostregada deprimente, ámbalas dúas cousas grazas ás intervencións de certos políticos, a súa absoluta mezquindade, a súa fachenda ignorante reducida a un”aquí mandamos nós”. Infantilismo pero do malo, do que en realidade é “adultismo chungo”. Moito riamos de tanta parvada. Pero logo se nos perdía un pouco o ollar.
Foi o verán do das Torres Xemelgas. O momento pilloume despois de comer, na sede do xornal, con todo cristo lanzando hipóteses antes de que caese a segunda torre. Medio planeta é consciente do que estaba a facer o día das Torres Xemelgas. Vai condenado a sabelo. Doomday.
Logo rematou o meu contrato por obra, remataron as viaxes cedo no autobús a Sabón e deixei aparcado o Ulises, nunha zona cero de lecturas.
O resto do libro funo vendo en diagonal, e non todo, pasados os anos. Ata o 16 de xuño do 2012, día en que lin completo o que sería o capítulo favorito: o 17. O de Ithaca. O momento catálogo. A pédanterie. O momento saga.
Inexplicablemente, a tradución do Ulysses de Joyce -a ecografía europea de hai 100 anos; a nai dos xogos de palabras ad infinitum; a novela plasta; a novela con puntos e comas a eito; a novela da que xa non se sabe se é cool ler o é máis cool non ler; a novela con certo colesterol nos seus fluídos internos mais enormemente influínte na nosa actual relación coa linguaxe- non foi considerada como esencial por Cultura o pasado ano. Libros sobre fútbol e cociña si. Brillante pasado reseso, non. Pero a Cultura con maiúscula sempre leva razón, por algo sería.
E así ficamos: dende Otero Pedrayo ata hoxe, a bebérmonos unha Guiness co modo fósil ON.
Para o do pub Dublín esmelguei tres fragmentos de tres capítulos diferentes: o 11 [o d’As sereas], o 15 [o de Circe] e o 17 [o de Ithaca]. Baixei un orixinal en PDF e, contrastándoo coa tradución en castelán do que ilegalmente posúo -a de J. M. Valverde-, púxenme á grandilocuente tarefa de os traducir a galego.
E tal quedaron:Seguir lendo “3 fragmentos do Ulysses traducidos ao”
Pensando na ecuación do meu interese pola fusión fría entre literatura+ciencia e na relación inversamente proporcional entre ese entusiasmo e o interese que xera no resto da literatura galega.
Malia que ben sei que ese desinterese ten os días contados.
Cada 16 de xuño media esfera celebra o Bloomsday lendo Guiness e bebendo Joyce sen palliña. Mais tamén habería ser unha xornada [desculpen, son unha criatura do século XXI, polo tanto ABUSO escandaleiramente dos xogos de palabras] un chisco Boomsday: o 16 de xuño agromou no espazo a primeira muller cosmonauta [Agroomday, en galeguinglish?], cosmonauta con vertixe, cosmonauta enferma, cosmonauta que por pouco se desorbita e fica para sempre á deriva, cosmonauta que deu 48 voltas á terra e brindounos frases antolóxicas sobre esa raia azul que vía pola xanela, anos antes de que a raia convertese nun puntiño na imaxinación de Sagan [pale blue dot]. Raia, punto, raia, morse espacial.
Valentina Tereshkova, cosmonauta casada con cosmonauta e nai dunha nena e un asteroide co seu nome en clave [Chaika, gaivota en ruso], vive as súas últimas horas antes de facer boom. Víveas na imaxinación de Gonzalo Escarpa, poeta piscifactor, que maquina sobre esas últimas horas, pobóaas de animais e surrealismo e argalla este texto [eis a tradución a galego e logo o orixinal en castelán] do que nos fixemos rendidas fans o pasado marzo no Ágora de A Coruña [dentro dos recitais e actos do festival de poesía CoruñaMayúscula]:
| Chaika |
Dende a magna rutina rusa
a astronauta granate Valentina
descubriu que a súa casa é un paxaro,
que a súa lingua é un paxaro
que as súas mans son paxaros.
Quédalle pequeno o acuario do mundo.
A astronauta granate Valentina
sorbe o lento café subestepario
e fala co seu caimán feliz e triste
que adiviña o destino orbital da súa dona,
da dona do cosmos e da infinda altura.
A astronauta granate Valentina
dá de comer ao cuco do reloxo,
engulipa seis pílulas que a betabloquean
e emula os seus conxéneres facendo
varias xenuflexións diante
da postaliña murcha de Khrushchev.
Pola mañá mide un metro con sesenta
centímetros de leite con améndoas;
cando fracase o sol medirá
varios centos de miles de anos-luz.
Un ano-luz éche un ano calquera
pero vai cheo de bengalas.
Valentina remata o seu café-luz,
peitea o seu pelo-luz,
pecha a porta-luz,
monta no seu coche-luz,
chega á estación-luz,
medran coma palmeiras no seu estómago os nervios-luz
e escoita atentamente e distraída
as palabras sen luz do camarada
comandante arquitecto xefe Korolev,
a quen un dos ollos de Valentina ama
e o outro non.
A astronauta granate Valentina,
nome en clave “Gaivota”,
regálalle as súas últimas lembranzas preespaciais
o seu caimán, a súa casa da estepa,
a súa botella de vodka esmerilada
e logo percórrelle a pel a lagartixa
que acosa aos que rachan
coas leis da física.
O seu ventre estala nunha vibración
frenética, framboesas dun licor
feito de pánico
averméllanlle a boca bruscamente,
escintila no seu lombo unha gregaria nota
de suor transparente
que se fai estalactita da derradeira físgoa
dos seus amorodos,
e remata o discurso de Korolev o deseñador xefe
e un camarada baril e fabuloso
encaixa na cabeza de león da miña rusa
o escafandro galáctico e soviético
dosquevansucarocosmossaúdante
A astronauta granate Valentina,
nome en clave “Gaivota”
sen caimán e sen casa e presa da carraxe que a leva
ao desterro do mundo
(estalactita ventre lombo amorodo
lagartixa licor física tremo)
douscentos vinte e dous segundos antes
de subir á cápsula Vostok
descubriu que as lagartixas
devoran as dez unllas dos seus pés,
que empezan a brillar de súpeto
e ascenden a bóveda nictálope
e forman a galaxia Valentina.
A astronauta granate Valentina
nome en clave “Gaivota”
a da vertixe, o caos, as aspirinas,
a do caimán, o vals e os hipnóticos,
évos xa órbita e sensor e paxaro infindo
na escura exosfera milenaria
que aperta, brevidade, pausa, a vida.
A astronauta granate Valentina
vai dar corenta e oito voltas á terra,
vai ver amencer cada hora e media
vai levar ao espazo
a ideoloxía pura da Unión
de Repúblicas, e logo
vai ficar vivir na Wikipedia.
“Aquí Gaivota, aquí Gaivota.
Vexo no horizonte una raia azul.
Ten que ser a Terra.
Que espléndida beleza.
Todo vai ben”.
Todo vai ben, granate Valentina,
gaivota sideral,
dende a claridade da xanela
do Vostok-6,
todo vai ben,
todo
vai ben,
que espléndida beleza,
todo vai
ben,
todo
vai
ben…
Gonzalo Escarpa
Tradución de E…E. Río, en xuño de 2012
| Chaika |
Desde la magna rutina rusa
la astronauta granate Valentina
ha descubierto que su casa es un pájaro,
que su lengua es un pájaro,
que sus manos son pájaros.
Se le queda pequeña la pecera del mundo.
La astronauta granate Valentina
sorbe el lento café subestepario
y habla con su caimán feliz y triste
que adivina el destino orbital de su dueña,
de la dueña del cosmos y la infinita altura.
La astronauta granate Valentina
da de comer al cuco del reloj,
engulle seis pastillas que la betabloquean
y emula a sus congéneres haciendo
varias genuflexiones ante
la postalita mustia de Khrushchev.
Por la mañana mide un metro con sesenta
centímetros de leche con almendras;
cuando el sol a la noche fracase medirá
varios cientos de miles de años-luz.
Un año luz es un año cualquiera,
pero está lleno de bengalas.
Valentina termina su café-luz,
peina su pelo-luz,
cierra la puerta-luz,
monta en su coche-luz,
llega a la estación-luz,
crecen como palmeras en su estómago-luz los nervios-luz
y escucha atentamente y distraída
las palabras sin luz del camarada
comandante arquitecto jefe Korolev,
al que uno de los ojos de Valentina ama
y otro no.
La astronauta granate Valentina,
nombre en clave “Gaviota”,
le regala sus últimos recuerdos preespaciales
a su caimán, su casa de la estepa,
su botella de vodka esmerilada,
y entonces le recorre la piel la lagartija
que acosa a los que rompen
las leyes de la física.
Su vientre estalla en una vibración
frenética, frambuesas de un licor
hecho de pánico
le enrojecen la boca bruscamente,
brilla en su espalda una gregaria gota
de sudor transparente
que se hace estalactita de la última fisura
de sus fresas,
y termina el discurso de Korolev el diseñador jefe
y un camarada firme y fabuloso
encaja en la cabeza de león de mi rusa
la escafandra galáctica y soviética
de losquevanasurcarelcosmostesaludan.
La astronauta granate Valentina,
nombre en clave “Gaviota”,
sin caimán y sin casa y presa de la furia que le lleva
al destierro del mundo
(estalactita vientre espalda fresa
lagartija licor física tiemblo).
doscientos veintidós segundos antes
de subir a la cápsula Vostok
ha descubierta que las lagartijas
devoran las diez uñas de sus pies,
que empiezan a brillar súbitamente
y ascienden a la bóveda nictálope
y forman la galaxia Valentina.
La astronauta granate Valentina,
nombre en clave “Gaviota”
la del vértigo, el caos, las aspirinas,
la del caimán, el vals y los hipnóticos,
es ya órbita y sensor y pájaro infinito
en la oscura exosfera milenaria
que abraza, brevedad, pausa, la vida.
La astronauta granate Valentina
va a dar cuarenta y ocho vueltas a la Tierra,
va a ver amanecer cada hora y media,
va a llevar al espacio
la ideología pura de la Unión
de Repúblicas, y luego
va a quedarse a vivir en Wikipedia.
“Aquí Gaviota, aquí Gaviota.
Veo en el horizonte una rayita azul.
Tiene que ser la Tierra.
Qué espléndida belleza.
Todo va bien”.
Todo va bien, granate Valentina,
gaviota sideral,
desde la claridad de la ventana
del Vostok-6,
todo va bien,
todo
va bien,
qué espléndida belleza,
todo va
bien,
todo
va
bien…
Gonzalo Escarpa
Chaika
Logo dun concerto no que nos cegou a todos coas súas botas de espello de madrasta de Brancaneves, un xéiser de voz [un xersei de voz, un kaiser de voz… vai parando] e un prodixioso xeito de soster as notas sen que estas se depriman no aire, Rufus Wainwright segue coa súa banda de xira polo globo terráqueo adiante. E nós quedamos aquí con un dos temas que máis nos prestou, Montauk.
Segundo declarou no escenario do Palacio da Ópera da Coruña, a canción está dedicada á súa filla, Viva. Pero unha lectura máis atenta revela que buscou un xeito de incluír nela á súa parella, quizais unha soterrada maneira de lle pedir perdón á súa parella – resulta moi retorto isto que penso?-. Asoma tamén a preocupación de que se lles considere – xa nos só legal senón sobre todo moralmente- unha parella coma outra calquera, tema en xeral moi rufus:
One day you will come to Montauk
And you will see your dad wearing a kimono
And see your other dad pruning roses
Hope you won’t turn around and goOne day you will come to Montauk
And see your dad playing the piano
And see your other dad wearing glasses
Hope that you will want to stay
For a while
Don’t worry, I know you laughed it outOne day you will come to Montauk
And see your dad trying to be funny
And see your other dad seeing through me
Hope that you will protect your dadOne day you will come to Montauk
And see your dad trying to be evil
One day you will come to Montauk
And see your other dad feeling lonely
Hope that you will protect himYou have stayed
Don’t worry, I know you have to goOne day, years ago in Montauk
Lived a woman, now a shadow
But she does wait for us in the ocean
And although you want to stay
For a while
Don’t worry, we all have to go
One day you will come to Montauk
Un día virás a Montauk
E verás o teu pai vestido cun kimono
E verás o teu outro pai esmoucando a roseira
Agardo que non deas media volta e marchesUn día virás a Montauk
e verás o teu pai tocando o piano
E verás o teu outro pai cunhas gafas postas
Agardo que queiras ficar
Un anaco
Non te preocupes, sei que vas esmendrellar de risa.Un día virás a Montauk
E verás ao teu pai tratando de ser gracioso
E verás o teu outro pai calándome a intención [*]
Agardo que protexas o teu paiUn día virás a Montauk
E verás o teu pai tentando ser malo
Un día virás a Montauk
E verás o teu outro pai sentídose só
Agardo que o protexasQuedaches
Non te preocupes, sei que tes que marcharUnha vez, hai anos en Montauk
Vivía unha muller, agora xa unha sombra
Que agarda por nós no océano
E aínda que queiras ficar
Un anaco
Non te preocupes, todos teremos que marchar
Un día virás a Montauk
Tradución de E…E Río
[*] grazas a manalive [nos comentarios] pola aclaración da expresión “see through”
Encántame esa ida de tonalidade do terceiro verso de cada estrofa. Viva o bemol.
Tamén a instrumentación como de maquinaria retrofuturista, vapores e engrenaxes. Tan steampunk.
/ladaíña/
Tradución de E…E Río
Ti es o pan e o coitelo
O cáliz de cristal e o viño
Jacques Crickillon
Ti es o pan e o coitelo
o cáliz de cristal e o viño.
Ti es o orballo na herba da mañá
e a roda ardente do sol.
Ti es o mandil branco do panadeiro
e os paxaros do pantano que voan de pronto.
Sen embargo, ti non es o vento na horta
os pexegos sobre a barra
ou o castelo de naipes.
E dende logo non es o aire que arrecende a piñeiro
Nin de broma vas ser ti o aire que arrecende a piñeiro.
Pode que sexas o peixe por baixo da ponte
mesmo a pomba na cabeza do xeneral
pero nin te achegas sequera
a ser a centáurea no solpor.
E unha rápida ollada no espello vai amosar
que nin es as botas no recanto
nin a dorna a durmir no alpendre.
Seica che interese saber
así falando da abondosa imaxinería do mundo
que eu veño sendo o son da chuvia nas tellas.
Resulta que tamén son a estrela fugaz
o xornal da tarde a revoar polo ruelo abaixo
e a cesta de castañas na mesa da cociña.
Son tamén a lúa nas árbores
e a cunca de té da muller cega.
Pero non te preocupes, non son eu o pan e o coitelo
Ti segues a ser o pan e o coitelo.
Ti sempre serás o pan e o coitelo
e qué dicir do cáliz de cristal e -como non- o viño.
Billy Collins [New York, 1941], de Nine Horses [2003].
/litany/
You are the bread and the knife,
The crystal goblet and the wine…
Jacques Crickillon
You are the bread and the knife,
the crystal goblet and the wine.
You are the dew on the morning grass
and the burning wheel of the sun.
You are the white apron of the baker,
and the marsh birds suddenly in flight.
However, you are not the wind in the orchard,
the plums on the counter,
or the house of cards.
And you are certainly not the pine-scented air.
There is just no way that you are the pine-scented air.
It is possible that you are the fish under the bridge,
maybe even the pigeon on the general’s head,
but you are not even close
to being the field of cornflowers at dusk.
And a quick look in the mirror will show
that you are neither the boots in the corner
nor the boat asleep in its boathouse.
It might interest you to know,
speaking of the plentiful imagery of the world,
that I am the sound of rain on the roof.
I also happen to be the shooting star,
the evening paper blowing down an alley
and the basket of chestnuts on the kitchen table.
I am also the moon in the trees
and the blind woman’s tea cup.
But don’t worry, I’m not the bread and the knife
You are still the bread and the knife.
You will always be the bread and the knife,
not to mention the crystal goblet and—somehow—the wine.
∞∞∞∞∞∞∞
Agora collamos esa enumeración que non é nonsense pero ten aire de nonsense, aínda medio en serio, e comparémola con esta que aparece no Leabhar Ghabhala Érinn [o Libro das Invasións de Irlanda] do século XII:
Son a brisa do mar
Son a onda destrutiva
Son o rumor do mar
Son un poderoso boi
Son un falcón nun cantil
Son unha bágoa ao sol
Son unha branca lagoa
Son un xabarín afouto
Son un salmón da lagoa
Son un lago na chaira
Son a forza da arte
Son a lanza na terra que causa a guerra
Son un deus que forma vagas alporizadas sobre a cabeza
[…]
Mar de peixes
terra fértil
masa de peixes
peixes baixo as ondas
con paxaros en marusía
mar terrible
corrente de escuma branca
con centos de salmóns
grande cantidade de mel
poema de porto
masa de peixes
[…]
Fragmento do Canto de Aimirgin, capítulo XIII: Traducido a partir da versión de Ramón Sainero para Akal [1988], baseada na tradución do celta ao inglés de R. A. Stewart Macalister e John McNeill
Hai ou non hai un flavor a lista naturista similar? Mentres o Canto de Aimirgin céntrase na identificación do eu cunha serie de elementos da natureza -e logo canta unha especie de esconxuro para que encha o mar ben de peixe-, o de Collins atribúe as enumeracións a outra persoa que non se identifica -pode ser a parella, un amigo, unha nai, unha sombra, un gato querido-. Sen embargo as dúas manteñen o ritmo hipnótico, de ladaíña sen moito sentido mais pronunciada con fervor.
O encanto do de Aimirgin do Leabhar Ghabhala [Aimirgin fillo de Mil, fillo de Breogán, disque nativo de por aquí], é o totémico da metamorfose sucesiva: rápida e contundente. O encanto do de Billy Collins reside, por suposto, na lóxica das atribucións: unha lóxica clarísima para quen as enuncia pero algo remota para nós, lectores. Hai información que se omite, motivos esenciais que non se dan. Só se nos presentan impresións subxectivas irrebatibles: “dende logo non es…” “nin de broma vas ser…”. Ese escamoteo de información parécese ao palique das persoas cando comparten grandes doses de intimidade: un código privado, palabras que sólo eles descifran, xeitos de razonar que a nós, os non namorados, os non-no-allo, seméllannos por completo irracionais. Alguén que quere a outro dálle significados que mesmo poden sorprendelo.
O que somos para os demais ten algo de enigma e de absurdo. O que somos para nós.
E moito mellor que así siga.
Retomo un vello texto dos tempos do leite, ano 2007, [aquí] e publícoo de novo logo de varialo un pouco.
/ aleito /
I
Aléitote no alto, meu neno/ e somos/ un átomo de leite que non existe/ unha formación impura de cristal de leite/ leite dende as Médulas do mundo /cara a succión suave do misterio que dá sede.
Canto máis che dou a beber, máis sede teño.
Dilatadas as meniñas. Dilatadas por deleite.
Sede sedante/ sede sedentes / galactosas como glándulas de neve /as Médulas do mundo erosiónanse de cu para nós/ remoen pedra gra con ouro fino / baixo os berros dun xeneral romano / muxen lípidos da suor de catro mil escravos / casoupas de lactosa que volven a nós na area rubia/ a pobreza e a avareza dándose a man a estas alturas/ ave/ avemaria gra/ -e moi por dentro nos alasa o aluvión/ entre pebidas de calcio e vasculares vías lácteas
a chorros
leite vai
a chorros
arrorró, meu neno
arrorró, meu rei-
tia plena
a cho fructus ventris tui
rros
II
Resistimos ti e máis eu coma medulios
reexistimos
furados de intemperie, que calquera nos di nada
zurcidos a esta especie que succiona de si mesma con cobiza.
Aléitote, meu neno, e reconcílio
me coa razón animal e o instinto humano
déixome ir nesa engrenaxe
déixome ire
bebo os ventos
osmando do saber dunha nutriz de hai mil astros
esa que arde e drena adrenalina branca
e despexa ao fin as incógnitas da fame
ora
pro
no
III
Teta sen explicación, virxe do leite, explícame as túas gretas.
Pero calas, porque así o quixo Jean Fouquet no díptico de Melun
a túa teta é o planeta e o teu neno non nos quere
ben que se lle nota
e amosas a biosfera con mastite sobre un rachón de seda azul
Azul clariño.
Pale blue tit.
Ao outro lado do lenzo, nós.
Aleito cada leito e ínzome de graxa
serei un sil, serei un eume
euquémesei
mater nostra
beta-galactopiranosa + beta- glucopiranosa
unha masa de auga administrada por Plinio o Vello
máis un pouco de zucre por aquí
matrioshka de moloko por alá
e a bágoa de Borenia, a ondina, na cinsa do costro.
E ti, baleato, nadas canda min e en min por fóra
somos proteos e formamos euquesei
pura proteína que somos
baixo un sol adicto a nobis.
Ubre et orbi. Amamantar
é pasar polas animais todas:
as que nun kai en te óra se abren de patas contra o sol
antes de deitar un leite póstumo que ha esfamear nelas.
Leoas secas xunta vacas cachenas
madonnas porcas celtas comestas pola raiba
cadela de palleiro
camela bereber
dánse a beber
abertas plataformas de cru
chapapote de óleo beige, marmelada de perlas
red hot mother’s milk
sobre listas e listas de criaturas que se extinguen.
Listas ordenadas de especies listas para nada.
Mamás que aleitan cadaleitos. Por dar algo.
Por darse sede. Sede. Virxe da sede.
Virxe abrideira de Allariz no marfín dun mamut amen
azado.
O frío na medula: iso ha ser unha especie sentenzada.
O leite gris. Meu neno. Miña cría.
Cachorro, vive por sempre
Taxón, non nos traizoes.
IV
Medulas con neve. Espiñas dorsais que se resisten.
O noso leite non é noso, rapaces.
Pero, cuxo ti de min, o meu é cousa túa.
É cousa túa
túa túa.
Aléitote no alto, meu neno
e formamos
un átomo de leite que non cría
un enlace impuro de cristais de leite
leite dende as Médulas do mundo
cara a succión suave desta sede que dá vida
xaneiro, 2007
...Estíbaliz Espinosa... palabra ciencia canto