Curioso que a poesía sexa unha puta denostada, unha pesada que ninguén quere, facilona, aborrecida, sempreigual, sempreviva, sempremorta, clasicota, infumable, impresentable, obxecto do mecenado de catro guillados. Isto é así para moitos novelistas, editores, protésicos dentais e mesmo poetas. A poesía ten que ser outra cousa, debe selo: debe transmutar. Imperativamente. En publicidade, en videopoesía,Seguir lendo “non deixa de resultarme curioso que”
Arquivos de autor:estíbaliz...espinosa río
egua da noite
Pesadelo de hai unhas cantas noites: estás na túa cidade, nunha rúa da túa cidade, sen embargo ese espazo urbano aparentemente normal é un avión que cae en picado e que en poucas horas acabará por se estrelar. Durante esas horas integras un grupiño de suicidas que, de casa en casa, procuran a alguén queSeguir lendo “egua da noite”
música reptiliana
Dende a revista dixital Sono-Tone pedíronme unha lista. Os 10 temas da miña vida. [inclúo o artigo xa que o link da revista desapareceu: Resúltame claustrofóbico elixir 10 temas. Daí que, deslizados nos comentarios, vaian moitos máis. E agora que vexo o decálogo rematado e comprobo que non puxen nada dos Beatles nin dos CureSeguir lendo “música reptiliana”
casa de citas XX
«agora as formas máis audaces e elevadas da arte agáchanse nos laboratorios de todo o mundo» Inma António, A ciencia dos anxos, Premio Rafael Dieste de Teatro, 2003
pensamentos silenciosos no mar do Norte
Coñecín a Bei Dao, unha illa silenciosa no mar do Norte. Sentou nunha mesa con 7 ou 8 persoas máis. Unha mesa pequena, diante dun público. Eu era público. Na mesa foron falando todos -todos- durante máis dunha hora ata chegar a el. El era o elemento máis exótico da mesa, o convidado especial. SenSeguir lendo “pensamentos silenciosos no mar do Norte”
do outro lado da liña
Escribir un texto a partir dunha foto. Unha foto tomada en Bos Aires. Escribir un texto para un libro colectivo con autores de Bos Aires. Galegos e porteños. Unidos nese pequeno confín de algo que é un libro. Nós, inmortalizados nos seus chistes de brutos descerebrados, no Galo Porriño de Los Premios e no ManolitoSeguir lendo “do outro lado da liña”
o simio asimilado
Mon semblable, mon frère, criaturamecánica, desocupado lector, lembra isto: non te parezas demasiado a min, non queiras ser demasiado humano. A nosa especie acaba con todo aquilo que máis se lle asemella. Os neandertais hai entre 200.00 e 28.000 anos. Comezaron sendo eles, logo vós, logo case nós. Arestora, un xacemento de preguntas. Os chimpancésSeguir lendo “o simio asimilado”
gatismo
Díxomedíxome: disque en internet [aka google] hai máis procuras de gatos que de cans. Lóxico, dende certa perspectiva: un internauta aseméllase máis a un gato que a un can, vive máis a cama que o campo, tende máis a esfinxe que a amasillo de pelo en movemento con filete de lingua colgando, desconfía máis queSeguir lendo “gatismo”
sindromía
A síndrome de inventar síndromes e procurarlles nomes engaratuxantes ou absurdos parece ser que aínda non ten nome. Ábrese a veda. Como todo o relacionado cos fármacos e químicas cerebrais, as síndromes chámannos a atención. Nunca tanta houbo. Dan ganas de ter unha. Sentímonos fatal se non nos identificamos con unha. Iso tamén debe deSeguir lendo “sindromía”
casa de citas XIX
Estamos no espazo e nunca estivemos en ningún outro lugar Buckminster Fuller
...Estíbaliz Espinosa... palabra ciencia canto 